شمارهٔ ۲۲ - تاریخ فوت میرزا محمدشفیع مشتاق اصفهانی
مشتاق اصفهانی / ماده تاریخ / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
فروغ مشعله دودمان مرتضوی
که همچو مهر بر آفاق مدتی تابید
مه سپهر شرف میرزا شفیع که بود
چه طعنه‌ها زد رخشندگیش بر خورشید
غروب کرد چنان تیره ساخت عالم را
که هیچکس نشناسد سیاه را ز سفید
چو مرغ روح وی از آشیان عالم قدس
بسوی سد ره از این آشیان تنگ پرید
نوشت خامه مشتاق بهر تاریخش
بسد ره جای محمد شفیع شد جاوید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره شخصیت و منزلت میرزا شفیع مرتضوی است که به عنوان یک فرد برجسته و اثرگذار در تاریخ شناخته می‌شود. شاعر به توصیف درخشش و تأثیر او بر جهان می‌پردازد و از غروب او به عنوان یک دوره تاریک یاد می‌کند. همچنین، به روح او که به عالم قدس پرواز کرده اشاره می‌کند و بیانگر این است که یاد و نام او با نوشتارهای مشتاقانه برای تاریخ جاوید باقی خواهد ماند.