شمارهٔ ۳۶ - تاریخ فوت آخوند ملاشفیع مشتاق اصفهانی
مشتاق اصفهانی / ماده تاریخ / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
صد دریغ از حضرت آخوند مولانا شفیع
مرکز پرگار دانش قدوه ارباب علم
آنکه بود از دانش او منتظم شیرازه وار
دفتر دانائی و مجموعه آداب علم
آنکه بر دلها گه تقریر مانند کلید
از لب معجر بیانش بود فتح‌الباب علم
تیره شد از رفتنش عالم چو پنهان ساخت روی
از زوال کوکبش خورشید عالم‌تاب علم
چون برون رفت از جهان وز رفتن او شد سیاه
روز روشن همچو شب بر دیده اصحاب علم
کلک مشتاق از پی تاریخ سال او نگاشت
شد روان از بزم دنیا قدوه ارباب علم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به فقدان مولانا شفیع، عالم برجسته و مرکز علم و دانش اشاره دارد. او با دانش و بیان شیوا، در دلها تاثیر می‌گذاشت و علم را به دیگران منتقل می‌کرد. رفتن او موجب تاریکی و غم در دنیا علم شده و روز روشن را به شب تبدیل کرده است. شاعر از او به عنوان یک ستاره درخشان یاد می‌کند که با رفتنش، عالم علم دچار نقصان شد. در نهایت، شاعر از سال فوت او یاد می‌کند و فقدانش را در جمع علم و ادب احساس می‌کند.