بخش ۱۵ - قصه ی کودک و ذلت طماع از طمع ملا احمد نراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این متن، داستان کودکی روایت می‌شود که با نان و عسل خود در حال خوردن است و کودکی دیگر نیز فقط نان دارد. کودک با نان و عسل، به عسل طمع می‌کند و دستش را به سمت آن کودک دراز می‌کند. برادر او، به طمع عسل تاکید می‌کند و می‌گوید که اگر عسل به او نرسد، نان تنها برایش کافی نیست. سپس، کودک دومی در پاسخ به برادرش می‌گوید که اگر او به سگ تبدیل شود، او هم او را می‌بخشد و به دنبال او خواهد رفت. برادر عسل را می‌گیرد و او را از خود دور می‌کند. در اینجا، کودک دوم همچنان به دنبال اولی می‌رود و در پی او می‌دود. در نهایت، متن از طمع و حرص انسان‌ها انتقاد می‌کند و نشان می‌دهد که چطور حرص و طمع ممکن است انسان را به سویی بکشند که از خود فراموش شود. این داستان با ذکر ارجحیت عشق و دوستی بر طمع، به مخاطب می‌آموزد که حرص می‌تواند عواقب خطرناکی داشته باشد.