بخش ۷۰ - در نکوهش صوفیان این زمان و نارسا بودن افعال با اقوالشان ملا احمد نراقی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نقد صوفی‌گری و رفتارهای برخی از صوفیان می‌پردازد. شاعر به وجود افرادی که به ظاهر در امور عرفانی و صوفی‌گری مشغول‌اند اما در حقیقت دچار تناقضات و نقص‌های اخلاقی هستند، اشاره می‌کند. او به افراط و تفریط این گروه پرداخته و آنها را به خاطر شکاف بین ظاهر و باطنشان سرزنش می‌کند. همچنین به تمسخر عادات و مراسماتی که در میان صوفیان رواج دارد، مانند حلق و جلق و دلق پرداخته و می‌گوید که در حقیقت اینها به جز ظواهر هیچ حقیقتی ندارند. شاعر در نهایت نتیجه می‌گیرد که در میان صوفیان، انسان‌های راستینی وجود ندارند و only ظاهرسازی و نیرنگ حاکم است.