شمارهٔ ۱۴ سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوت به محبتی است که شاعر از معشوق خود می‌کند. او از معشوق می‌خواهد که به خانه‌اش بیاید، حتی اگر در صبح نتواند، شب هم بیاید. شاعر برای معشوق تمام وسایل خوشی را فراهم کرده و مانند گل لبخند می‌زند. او همچنین از معشوق می‌خواهد تا از سختی‌ها دوری کند و به جمع او بیاید و هیچ‌گونه خودداری در این رابطه نکند. در نهایت، شاعر به درد و دلی که از فراق معشوق دارد اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که به یاری‌اش بیاید.