غزلیات — دیوان اشعار سیدای نسفی

Name: غزلیات — دیوان اشعار سیدای نسفی
Author: سیدای نسفی

سیدای نسفی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۳ — یارب از پیمانه صحبت شرابی ده مرا
شمارهٔ ۲ — خداوندا رهایی ده ز بند درد پایم را
شمارهٔ ۱ — خداوندا بشوی از گرد بدنامی جبینم را
شمارهٔ ۹ — غنچه خسبی باشد از سیر چمن آئین ما
شمارهٔ ۱۰ — ز خون دل شده رنگین دو دیده تر ما
شمارهٔ ۱۱ — دم صبح است ای ساقی ز رو بردار برقع را
شمارهٔ ۴ — ز رخ گر آن پری رو دور گرداند نقابش را
شمارهٔ ۶ — به ابروی تو قسم یاد می کند دل ما
شمارهٔ ۷ — ز بیتابی گریزانست جان دردمند ما
شمارهٔ ۵ — شاد کن از وصل یارب جان افگار مرا
شمارهٔ ۸ — ای محو رنگ و روی تو جان خراب ما
شمارهٔ ۱۵ — ز غنچه دل ما بی خبر بود گل ما
شمارهٔ ۱۷ — ای فرش بوی سنبل زلفت دماغ‌ها
شمارهٔ ۱۶ — نرم شد از خواب غفلت بستر سنگین ما
شمارهٔ ۱۹ — مده چون بوالهوس در سینه جا عشق مجازی را
شمارهٔ ۱۸ — ای بی‌لب تو خشک دهانِ پیاله‌ها
شمارهٔ ۱۴ — ای شمع سوی خانه من بی طلب بیا
شمارهٔ ۱۲ — زهی فراش زلف عنبرینت طره شب‌ها
شمارهٔ ۱۳ — چشم یارم خواب و سنگین است بیداری مرا
شمارهٔ ۲۱ — اگر قامت برافرازی زمین را جان شود پیدا
شمارهٔ ۲۲ — بی‌لبت شد سنگباران بر لب پیمانه‌ها
شمارهٔ ۲۳ — بر سر بالینم ای خضر مسیحا دم بیا
شمارهٔ ۲۵ — ای بهارت را گل خودرو گریبان‌پاره‌ها
شمارهٔ ۲۴ — کوه پهلو بر زمین ماند ز بار درد ما
شمارهٔ ۲۷ — ز ناله منع مکن عاشق بلاکش را
شمارهٔ ۲۰ — به سوی کلبه ام ای آفت زمانه بیا
شمارهٔ ۲۶ — گاهی به چشم لطف مه من بوبین مرا
شمارهٔ ۳۳ — چه باشد گر بگیری دست چون من ناتوانی را
شمارهٔ ۳۲ — قبا کشیده به بر قامت بلند تو را
شمارهٔ ۲۸ — نیست آزار کسی در دل غم پیشه ما
شمارهٔ ۳۵ — خون می چکد چو غنچه گل از سخن مرا
شمارهٔ ۳۱ — می خورد خون جگر در بزم ما مهمان ما
شمارهٔ ۳۰ — سایه از بی تابیم سیلی زند مهتاب را
شمارهٔ ۳۴ — تا جلوه عنان تو برداست هوش ما
شمارهٔ ۲۹ — حرص افزون می شود از مرگ ما افلاک را
شمارهٔ ۳۸ — بر داغ غوطه زد دل عشرت سرشت ما
شمارهٔ ۳۷ — ز بخت تیره بود تازه داغ لاله ما
شمارهٔ ۴۱ — هجرش آخر کرد خرم جان افگار مرا
شمارهٔ ۳۹ — می دهد هر دم فریب آن نرگس جادو مرا
شمارهٔ ۴۰ — ای خط سبزت بهار محشر آواره‌ها
شمارهٔ ۴۲ — ای به یادت چشمه زمزم در کاشانه‌ها
شمارهٔ ۳۶ — تیره بختی گفت در گوش خطش راز مرا
شمارهٔ ۴۳ — مشعل طور تجلیست دل انور ما
شمارهٔ ۵۰ — خال لبت نشانده در آتش خلیل را
شمارهٔ ۵۱ — در دل ما گر نمی آیی به چشم ما بیا
شمارهٔ ۴۴ — جانب ما دیده را وا کرده پوشیدن چرا
شمارهٔ ۴۸ — ای خاکمال سرو روان تو آب‌ها
شمارهٔ ۴۷ — ماه من مست شراب ناب می بینم تو را
شمارهٔ ۴۶ — ای ز رویت درگرفته شمع‌ها در خانه‌ها
شمارهٔ ۴۹ — نیست از تسبیح سیری سبحه زهاد را
شمارهٔ ۴۵ — ز برق تیغ ابرویت فتاد آتش به کشورها
شمارهٔ ۵۶ — فتاده گوشه چشم تو تا به خانه ما
شمارهٔ ۵۹ — خاک مجنون داد تا بر باد آه سرد ما
شمارهٔ ۵۸ — رویت گل سرسبد لاله زارها
شمارهٔ ۵۷ — یارب از دارالشفای خود دوایی ده مرا
شمارهٔ ۵۵ — با بد و نیک جهان از بسکه همدوشیم ما
شمارهٔ ۵۳ — به حرف غیر می خواهی تو آزار دل ما را
شمارهٔ ۵۴ — ز خونم بعد کشتن شورش محشر شود پیدا
شمارهٔ ۵۲ — نو خط من از پی دلهای بی حاصل بیا
شمارهٔ ۶۷ — خدایا تازه کن چون شمع مغز استخوانم را
شمارهٔ ۶۶ — به شمع بزم امشب عرض کردم خامه خود را
شمارهٔ ۶۴ — ای بهار لطف تو آبروی بستان‌ها
شمارهٔ ۶۳ — غبار گرد بادم توتیای چشم اخترها
شمارهٔ ۶۱ — تا به آن گلگون قبا چون سایه همدوشیم ما
شمارهٔ ۶۰ — هر شب از یادت منور می کنم کاشانه را
شمارهٔ ۶۲ — به گلشن چون برافروزد ز می رخسار چون گل را
شمارهٔ ۶۵ — بود منعم عزیز کشور و آزاد خوار اینجا
شمارهٔ ۶۸ — خداوندا مده از جوی غفلت آب تاکم را
شمارهٔ ۶۹ — در آغوشم چو می‌آیی میان بهر خدا بگشا
شمارهٔ ۷۱ — ز داغ دل مزین ساختم پروانه خود را
شمارهٔ ۷۲ — خط رخسار تو شبها برد از هوش مرا
شمارهٔ ۷۵ — ای چمن آرا خزان گشتم بهاری ده مرا
شمارهٔ ۷۴ — دل را اسیر دام بلا می کنیم ما
شمارهٔ ۷۳ — یارب از دارالشفای خود دوایی ده مرا
شمارهٔ ۷۰ — از خزان محفوظ کن یارب گلستان مرا
شمارهٔ ۷۶ — گرفتم گوشه‌ای امروز از درها دویدن‌ها
شمارهٔ ۷۷ — ای نگاهت متکای جان به غارت داده‌ها
شمارهٔ ۷۸ — ز چشمم قمریان دارند تعلیم پریدن‌ها
شمارهٔ ۷۹ — ساقیا می ده که موج او برد از جا مرا
شمارهٔ ۸۱ — غنچه خسبی ها در آغوش چمن دارد مرا
شمارهٔ ۸۳ — خانه بر دوشم پریشان کو وطن دارد مرا
شمارهٔ ۸۲ — بی قرار امروز آن سیمین بدن دارد مرا
شمارهٔ ۸۰ — زد بر زمین چو نقش قدم آسمان مرا
شمارهٔ ۸۹ — هر که آرد در نظر آن پر حجاب آئینه را
شمارهٔ ۸۷ — سبزه خطش کشیده در کنار آئینه را
شمارهٔ ۸۶ — ناله کردن بر سر کویش هوس باشد مرا
شمارهٔ ۹۱ — ای خرامت را ثناگو همچو قمری هوش‌ها
شمارهٔ ۸۸ — در نظر روزی که آرد آن نگار آئینه را
شمارهٔ ۸۵ — مرغ بی بالم گلستان کی هوس باشد مرا
شمارهٔ ۸۴ — بی پر و بالی درین گلشن هوس باشد مرا
شمارهٔ ۹۰ — خانه بر دوشم دو زانو متکا باشد مرا
شمارهٔ ۹۴ — خانه بر دوشم کلید رزق ها باشد مرا
شمارهٔ ۹۶ — گردبادم دامن صحرا وطن باشد مرا
شمارهٔ ۹۸ — شمعم و هرگز نمی سازد کسی روشن مرا
شمارهٔ ۹۹ — پیرم و بار گران بر کف عصا باشد مرا
شمارهٔ ۹۷ — گل نیم در بر لباس محترم باشد مرا
شمارهٔ ۹۳ — نرگس و بادام بی او چشم بد باشد مرا
شمارهٔ ۹۲ — غنچه دارم در بغل گر مشت زر باشد مرا
شمارهٔ ۹۵ — مزرع خشکم نظر بر آسمان باشد مرا
شمارهٔ ۱۰۷ — کدامین بزم از عکس رخت گلزار بود امشب
شمارهٔ ۱۰۶ — در صدف آب شد از کسب هوا گوهر ما
شمارهٔ ۱۰۱ — تیغ ابرویش اگر مد نظر باشد مرا
شمارهٔ ۱۰۳ — می کند سرو از حد غماز بازار مرا
شمارهٔ ۱۰۵ — لطف کن یارب ازین سودا رهایی ده مرا
شمارهٔ ۱۰۲ — بهر روزی آسمان کردست سرگردان مرا
شمارهٔ ۱۰۰ — در بهار از فاقه رنگ زعفران باشد مرا
شمارهٔ ۱۰۴ — مکن از بهر روزی پیشه خود بینوایی را
شمارهٔ ۱۱۰ — جنت سپند سوز گلستان روی توست
شمارهٔ ۱۱۱ — فلک گردباد ره کاروانت
شمارهٔ ۱۰۸ — ز رویش خانه ام لبریز بود از ماهتاب امشب
شمارهٔ ۱۱۴ — دل مرا با داغ آن ناآشنا پیچیده است
شمارهٔ ۱۱۲ — بر گلویم تیغ خون افشان چو آب کوثر است
شمارهٔ ۱۱۳ — پیشانی ناز او از موج نگه چین بست
شمارهٔ ۱۱۵ — خال او در بند آن زلف چو شست افتاده است
شمارهٔ ۱۰۹ — پی صید افگنی بیرون شد از بزم شراب امشب
شمارهٔ ۱۱۸ — دست کلیم داغ دل شعله رنگ ماست
شمارهٔ ۱۱۹ — دلم به پرده دریهای اشک خورسند است
شمارهٔ ۱۲۰ — دلبر سوداگر من عزم کابل کرده است
شمارهٔ ۱۲۱ — در دل خوبان به جای مهر دایم کینه است
شمارهٔ ۱۲۳ — دل در چمن مبندید آتشزده سرائیست
شمارهٔ ۱۱۶ — همره اغیار آن گل سر به صحرا کرد و رفت
شمارهٔ ۱۲۲ — لعلی که منم تشنه او آب حیات است
شمارهٔ ۱۱۷ — در برم دل عندلیب بوستان گم کرده است
شمارهٔ ۱۲۹ - قطعه از غزل — خسرو گیتی ستان سبحانقلی خان شاه عصر
شمارهٔ ۱۲۵ — در باغ نخل خشک ز بادام مانده است
شمارهٔ ۱۲۷ — کارم ز درد عشق به مردن رسیده است
شمارهٔ ۱۳۰ — پیمانه یی که باده ندارد شکستنیست
شمارهٔ ۱۲۴ — از غم دلی که آب نشد سد آهن است
شمارهٔ ۱۲۶ — خلعت شادی خزان از قامت گلشن گرفت
شمارهٔ ۱۲۸ — آمد بهار و غنچه به گلزار جا گرفت
شمارهٔ ۱۳۱ — شبی که از دلم آه شرر فغان برخاست
شمارهٔ ۱۳۳ — آمد بهار و شعله به سنگی نمانده است
شمارهٔ ۱۳۵ — ای مقدم تو قبله چشم تر من است
شمارهٔ ۱۳۶ — لشکر خط آخر از ملک تو رو خواهد گرفت
شمارهٔ ۱۳۴ — در هیچ سینه یی گل داغی نمانده است
شمارهٔ ۱۳۹ — بی تو در گلشن مرا فریاد بلبل آتش است
شمارهٔ ۱۳۷ — لشکر خط جا چو گرد آن دهان خواهد گرفت
شمارهٔ ۱۳۸ — دور آن رخسار و جور آسمان خواهد گذشت
شمارهٔ ۱۳۲ — بر سر بالینم آن گل آمد و خندید و رفت
شمارهٔ ۱۴۷ — فتنه جویی دوش تاراج دل و جان کرد و رفت
شمارهٔ ۱۴۰ — تا در آغوش گلستان من آن سرو قد است
شمارهٔ ۱۴۶ — دلبر سوداگر من عزم کابل کرد و رفت
شمارهٔ ۱۴۳ — شمعم و پیوسته در رگهای جانم آتش است
شمارهٔ ۱۴۲ — از نظر تا ابروی او رفت دینم رفته است
شمارهٔ ۱۴۴ — رفتی و از رفتنت مرهم ز داغم رفته است
شمارهٔ ۱۴۱ — روزیم هر روز دشنام از دهان تنگ توست
شمارهٔ ۱۴۵ — آمد بهار و سیر گلستان غنیمت است
شمارهٔ ۱۵۲ — آنکه می گرید به حالم چشم خونین من است
شمارهٔ ۱۵۴ — تا هوایت بر سر باد صبا افتاده است
شمارهٔ ۱۵۱ — والشمس والضحی گل روی محمد است
شمارهٔ ۱۴۹ — سرگشته آسمان به هوای محمد است
شمارهٔ ۱۴۸ — دل در برم چو کعبه مقام محمد است
شمارهٔ ۱۵۰ — دل در برم چو کعبه دیار محمد است
شمارهٔ ۱۵۳ — بیا به کلبه ام ای ماهرو صفا اینجاست
شمارهٔ ۱۵۵ — دل به دام کاکل آن دلربا افتاده است
شمارهٔ ۱۶۱ — آمد خزان و عیش و طرب از زمانه رفت
شمارهٔ ۱۵۹ — آن شوخ اگر نمایدش از دور پشت دست
شمارهٔ ۱۶۳ — آمد خزان و دور نشاط از پیاله رفت
شمارهٔ ۱۵۸ — بهر خصم از خسروان امداد می باید گرفت
شمارهٔ ۱۶۰ — از رفیق رهنما طبع گدا آسوده است
شمارهٔ ۱۵۶ — در باغ اثر ز ناله بلبل نمانده است
شمارهٔ ۱۵۷ — جود و سخا به مردم عالم نمانده است
شمارهٔ ۱۶۲ — لاله رویی آمد و آتش به داغم کرد و رفت
شمارهٔ ۱۶۷ — چشم تو را طبیب کجا می کند علاج
شمارهٔ ۱۶۸ — بیا و باده کش ای محتسب به پای قدح
شمارهٔ ۱۷۰ — خلوتسرای رضوان کاشانه تو باشد
شمارهٔ ۱۶۴ — در گلشنی که مقدم آن گل رسیده است
شمارهٔ ۱۶۹ — به جستجوی تو بیرون شد از چمن گل سرخ
شمارهٔ ۱۷۱ — از غمت در سینه دل صد نامه انشا می‌کند
شمارهٔ ۱۶۵ — نسازم ز بانگ سگانت شکایت
شمارهٔ ۱۶۶ — روزگاری شد که پشتم از غم دوران دوتاست
شمارهٔ ۱۷۲ — روزی که دام زلف تو در تاب می شود
شمارهٔ ۱۷۴ — شبی که بر سرم آن سبزپوش می آید
شمارهٔ ۱۷۵ — در گلستان بی‌تو اشک از چشم بلبل می‌چکد
شمارهٔ ۱۷۸ — مرغ بی بال و پری دیدم دلم آمد به یاد
شمارهٔ ۱۷۷ — به سیر گل مگر آن شوخ گلگون پوش می آید
شمارهٔ ۱۷۶ — بر سرم روزی که از زلف تو سودا گل کند
شمارهٔ ۱۷۹ — غنچه ام آخر چو گل کام به عریانی بود
شمارهٔ ۱۷۳ — چو تیغ بر کمر آن باده نوش می آید
شمارهٔ ۱۸۶ — جلوه گر روزی که در گشن قد او می شود
شمارهٔ ۱۸۵ — در گلستان سایه تازان قامت رعنا فتاد
شمارهٔ ۱۸۱ — ساقی بده آن می که ز دل شور برآید
شمارهٔ ۱۸۰ — خم تهی شد از می و دور قدح از پا فتاد
شمارهٔ ۱۸۳ — مبادا کار من با چشمت ای مژگان خدنگ افتد
شمارهٔ ۱۸۴ — چو تیغ در کمر آن رشک آفتاب کند
شمارهٔ ۱۸۷ — چو بهر پرسشم آن شهسوار می آید
شمارهٔ ۱۸۲ — خون دل از دیده ام روزی که سر بیرون کند
شمارهٔ ۱۹۰ — شمع ها جمله به فانوس وطن ساخته اند
شمارهٔ ۱۹۱ — شمع بزمم از تماشای تو شاخ گل شود
شمارهٔ ۱۹۳ — زلف تو شام بوی و جبین صبحگاه عید
شمارهٔ ۱۹۴ — چشم شوخش در گلستان آمد و خنجر کشید
شمارهٔ ۱۸۸ — نگار من به دم چون مسیح می آید
شمارهٔ ۱۹۵ — آمد خزان و سیر چمن آرزو نماند
شمارهٔ ۱۸۹ — شمع با آتش مدارا تا قیامت می کند
شمارهٔ ۱۹۲ — دیده چرخ به ظالم نگران خواهد بود
شمارهٔ ۲۰۳ — مرا ای بی مروت مهربان گردی چه خواهد شد
شمارهٔ ۱۹۹ — ز رشکِ کلبهٔ من کعبه و بتخانه می‌سوزد
شمارهٔ ۲۰۰ — دوستان چون شمع امشب جای در مجلس کنید
شمارهٔ ۱۹۷ — دماغ آشفتنی از بزم اهل جود می آید
شمارهٔ ۱۹۸ — روزی که یار مست برون از چمن شود
شمارهٔ ۲۰۱ — رفتند اهل جود در ایام کس نماند
شمارهٔ ۲۰۲ — ای مه شبی به خانه ام آیی چه می شود
شمارهٔ ۱۹۶ — سبزه خط آب از رخسار جانان می خورد
شمارهٔ ۲۰۸ — به سوی بحر اگر سیلاب اشکم رهنمون افتد
شمارهٔ ۲۰۹ — رنگینی رخ تو به رعنا نداده اند
شمارهٔ ۲۰۴ — ز من رنجیده یی صیاد هوش من که خواهد شد
شمارهٔ ۲۰۵ — ز دنیا هر که شد لبریز عمرش بی بقا گردد
شمارهٔ ۲۱۱ — آهم امشب در چمن سرگشتگان را یاد کرد
شمارهٔ ۲۰۷ — از ملامت خانه ام آرامگاه گل شود
شمارهٔ ۲۰۶ — آتشم روزی که از دامان صحرا گل کند
شمارهٔ ۲۱۰ — شیرینی لب تو به شکر نداده اند
شمارهٔ ۲۱۲ — تسخیر عکس روی تو دل چون هوس کند
شمارهٔ ۲۱۳ — تا به زلف خویش خوبان هم‌نشینم کرده‌اند
شمارهٔ ۲۱۴ — مرا در دیده همچون سرمه جا گردی چه خواهد شد
شمارهٔ ۲۱۹ — از رخت میخانه امشب آنقدر مسرور بود
شمارهٔ ۲۱۸ — پیغام چشم من به عزیزان که می برد
شمارهٔ ۲۱۷ — قبای لاله گون در بر چو آن سرو روان آید
شمارهٔ ۲۱۵ — درد و داغ غم ز جان عشقبازان برده اند
شمارهٔ ۲۱۶ — اگر در خانه آئینه آن روح روان آید
شمارهٔ ۲۲۰ — من دیوانه را ارواح مجنون چون به یاد آید
شمارهٔ ۲۲۳ — تکلم از دهانش گر ز تنگی دیر می ریزد
شمارهٔ ۲۲۲ — ز جا چون سرو اگر از غیرت شمشاد برخیزد
شمارهٔ ۲۲۴ — ساقی مجلس ما آن بت بی باک نشد
شمارهٔ ۲۲۷ — غنچه‌ام خوبان غم خود دل‌نشینم کرده‌اند
شمارهٔ ۲۲۶ — بی تو در چشمم نگه در شیشه چون سیماب بود
شمارهٔ ۲۲۵ — به سوی کلبه ام شامی که آن شمع وصال آید
شمارهٔ ۲۲۱ — چمن از رنگ و بو چون شد تهی بلبل فنا گردد
شمارهٔ ۲۳۱ — هر کس که زین محیط دم آب می خورد
شمارهٔ ۲۳۴ — دست کوتاهم اگر منظور چشم او شود
شمارهٔ ۲۲۸ — وقت شد خط پا بر آن گلبرگ تر خواهد نهاد
شمارهٔ ۲۳۳ — ز سودای رخت همیان زر گل بر سرم ریزد
شمارهٔ ۲۳۵ — زلف با خال لبش تلقین ایمان می‌کند
شمارهٔ ۲۳۲ — به دست سایلان آوازه احسان عصا گردد
شمارهٔ ۲۳۰ — کوه را افغانم آتش در جگر می افگند
شمارهٔ ۲۲۹ — چشم او خون دل عاشق دمادم می خورد
شمارهٔ ۲۳۶ — شعله خوبانی که هر یک آفت پروانه‌اند
شمارهٔ ۲۳۹ — ز دل پروانه آهم به لب مأیوس می آید
شمارهٔ ۲۴۰ — به گلشن گل اگر از رنگ و بوی خود سخن سازد
شمارهٔ ۲۳۸ — می شود هنگام پیری موی چون عنبر سفید
شمارهٔ ۲۳۷ — در محبت طفل اشکم گوهر دل می شود
شمارهٔ ۲۴۲ — رخت هستی دل سوی آن جامه‌گلگون می‌کشد
شمارهٔ ۲۴۱ — دل چو از پای فتد دست دعا می گردد
شمارهٔ ۲۴۳ — میل خوبان ز اسیران به توانگر باشد
شمارهٔ ۲۴۷ — جبهه می خواهم که وقف سجده آن پا شود
شمارهٔ ۲۴۹ — شبی که خانه ام از روی یار گلشن بود
شمارهٔ ۲۴۴ — دل چون مطیع گشت چراغ نظر شود
شمارهٔ ۲۵۰ — از رخت آئینه من دامن گلچین شود
شمارهٔ ۲۵۱ — دم صبحی که در میخانه از بهر شراب آید
شمارهٔ ۲۴۵ — به سیر باغ اگر آن شعله بالا بلند آید
شمارهٔ ۲۴۶ — آنها که تکیه بر کرم کبریا کنند
شمارهٔ ۲۴۸ — داغ را دل در کنار خویشتن می پرورد
شمارهٔ ۲۵۵ — ز چاک سینه دود آه من گلگون برون آید
شمارهٔ ۲۵۶ — خدای ذات تو را از بلا نگه دارد
شمارهٔ ۲۵۲ — عالم به چشم مستان چون آب می نماید
شمارهٔ ۲۵۹ — فلک به قامت پیر خمیده می ماند
شمارهٔ ۲۵۷ — دلم در کوی او رفتست حیرانم که چون آید
شمارهٔ ۲۵۴ — می پرستی های آن لبهای خندانت چه شد
شمارهٔ ۲۵۳ — چند روزی در محبت درد می‌باید کشید
شمارهٔ ۲۵۸ — در خانه یی که وصف رخ یار بگذرد
شمارهٔ ۲۶۱ — بی تو امشب ساغر و پیمانه ام در جنگ بود
شمارهٔ ۲۶۲ — امشب ای مژگان سیه چشمی که بر روی تو بود
شمارهٔ ۲۶۳ — بهند غصه منعم عاقبت محبوس می گردد
شمارهٔ ۲۶۶ — خیر بادش می کنم دود از دماغم می رود
شمارهٔ ۲۶۴ — از دل دنیاپرستان ذوق صحبت برده اند
شمارهٔ ۲۶۵ — به استقبال چشمت فتنه از هر سوی صف بندد
شمارهٔ ۲۶۰ — فلک از ناله شبهای من بی تاب می گردد
شمارهٔ ۲۶۷ — ای پسر آنها که پیش از برگ بارت داده‌اند
شمارهٔ ۲۷۳ — شنیدم زین دیار آن گل بسر عزم سفر دارد
شمارهٔ ۲۷۴ — جان ز دنبالش ز جسم ناتوانم می رود
شمارهٔ ۲۷۵ — آئینه را جمال تو صاحب نظر کند
شمارهٔ ۲۷۱ — دور از آن مژگان مرا دل سوی خنجر می رود
شمارهٔ ۲۷۰ — در رهت چون نقش پا امشب دو چشمم چار بود
شمارهٔ ۲۶۸ — جهان پر شهد از لبهای خندان تو می گردد
شمارهٔ ۲۶۹ — قامتش چون از بهار جلوه رعنا می شود
شمارهٔ ۲۷۲ — نگه مست تو خون دل احباب خورد
شمارهٔ ۲۷۷ — دوران تمام گشت اثر بر فلک نماند
شمارهٔ ۲۷۹ — بی رخت گل به گلستان سر بی تن باشد
شمارهٔ ۲۸۳ — مرا از طوف کویت شکوه ی در دل نمی باشد
شمارهٔ ۲۸۰ — سرو را شمشاد قدش محو چون تصویر کرد
شمارهٔ ۲۸۲ — گل به گلشن دعویی صاحب کمالی می کند
شمارهٔ ۲۸۱ — چو بیرون از چمن آن سرو یکتا گرد می آید
شمارهٔ ۲۷۸ — مرغ دلم چو ناله کشیدن هوس کند
شمارهٔ ۲۷۶ — فصل خزان رسید ز گلها اثر نماند
شمارهٔ ۲۸۶ — دامن گلستانش تا مرا به چنگ آمد
شمارهٔ ۲۸۹ — با من ز عرضحال زبان در دهان نماند
شمارهٔ ۲۹۰ — در روزگار ما اثری از سخا نماند
شمارهٔ ۲۸۵ — دل قمری سرو قد رعنای محمد
شمارهٔ ۲۸۷ — رفیق از کف مده دشمن اگر خواهی زبون گردد
شمارهٔ ۲۹۱ — سرمه در چشمی نمی بینم که خاموشم کند
شمارهٔ ۲۸۸ — باغبانی کو که آید گل در آغوشم کند
شمارهٔ ۲۸۴ — بی گفتگوی رزق مهیا نمی شود
شمارهٔ ۲۹۲ — نام و نشان به دهر ز اهل کرم نماند
شمارهٔ ۲۹۳ — در عهد ما رواج به اهل هنر نماند
شمارهٔ ۲۹۴ — با یار و دوست شیوه عهد و وفا نماند
شمارهٔ ۲۹۷ — ترک هستی سالکان در زیر گردن کرده اند
شمارهٔ ۲۹۸ — ماه رخسار تو امشب شمع بزم ناله بود
شمارهٔ ۲۹۹ — آمد بهار و رفتن خود را خبر نداد
شمارهٔ ۲۹۵ — تا مرا بر سر کلاه در آستینم کرده‌اند
شمارهٔ ۲۹۶ — تهیدستی چو روی آورد طالع واژگون افتد
شمارهٔ ۳۰۳ — ساقیا برخیز از طاق طرب مینا فتاد
شمارهٔ ۳۰۵ — نگار جامه فروشم کلاه پوش آمد
شمارهٔ ۳۰۴ — نوبهار آمد تماشای گل و سنبل کنید
شمارهٔ ۳۰۲ — فصل خزان رسید به گلشن صدا نماند
شمارهٔ ۳۰۷ — نگاهم بی رخش گردید اشک و غنچه گل شد
شمارهٔ ۳۰۶ — مگو در انجمن مینا ز دست چرخ دون گرید
شمارهٔ ۳۰۱ — آمد خزان نسیم گل و یاسمن نماند
شمارهٔ ۳۰۰ — فصل خزان رسید و نشاط و طرب نماند
شمارهٔ ۳۱۱ — رخ تو رونق گل در نقاب خواهد کرد
شمارهٔ ۳۰۹ — عقل و هوشم رفت تا آن تندخو خنجر کشید
شمارهٔ ۳۱۳ — صدای مقدم گلچین چو در گلزار می آید
شمارهٔ ۳۱۴ — مو سفیدی حرص دنیا دور نتوانست کرد
شمارهٔ ۳۱۲ — شب چو آن شمع ز کاشانه برون می آید
شمارهٔ ۳۱۰ — مرا نگاه تو عالی جناب خواهد کرد
شمارهٔ ۳۰۸ — مرا هر شب تب هجران آن بدخو بسوزاند
شمارهٔ ۳۱۵ — نفس سرکش را مسخر عقل پرتدبیر کرد
شمارهٔ ۳۱۶ — ز موج اشک آخر پای در زنجیر خواهم شد
شمارهٔ ۳۱۹ — از وصال او مرا شد ناتوانی بیشتر
شمارهٔ ۳۱۸ — ز مهر روی تو گشتیم خاکسار آخر
شمارهٔ ۳۱۷ — جنت لبالب است ز نام چهار یار
شمارهٔ ۳۲۱ — مرا بر سر کلاه از سایه بال هما بهتر
شمارهٔ ۳۲۰ — سبزه خط بخشد از لعل لب او جان به ابر
شمارهٔ ۳۲۲ — خط برآوردی و بر جا سرو چالاکت هنوز
شمارهٔ ۳۲۳ — بهر قتل من زدی تیغ و فغان دارم هنوز
شمارهٔ ۳۲۷ — همرهان رفتند و من پا در وطن دارم هنوز
شمارهٔ ۳۳۰ — مباش ای مه من پیرو دل همه کس
شمارهٔ ۳۲۹ — فرهاد ناله می کند از تیشه ام هنوز
شمارهٔ ۳۲۵ — نمی رود ز دم یاد آن جوان هرگز
شمارهٔ ۳۲۶ — صد بیابان طی شد و از کاروان دورم هنوز
شمارهٔ ۳۲۴ — چشم مست او ندانستست انجامم هنوز
شمارهٔ ۳۲۸ — خط برآورد و نشد خاطر ازو شاد هنوز
شمارهٔ ۳۳۱ — سربلندان جهان را نام احسان است و بس
شمارهٔ ۳۳۷ — فگنده بر دلم عمریست مهر آن جبین آتش
شمارهٔ ۳۳۳ — ای که خون کردی دل ما راز چشم ما مپرس
شمارهٔ ۳۳۹ — بید مجنونم سر خود دیده ام در پای خویش
شمارهٔ ۳۳۸ — تا چو پروانه کشم شمع تو را در بر خویش
شمارهٔ ۳۳۴ — می کنم چون شمع بهر سوختن امداد خویش
شمارهٔ ۳۳۵ — با که روشن سازم احوال دل افگار خویش
شمارهٔ ۳۳۲ — پیر گشتیم ز غم یاد جوان ما را بس
شمارهٔ ۳۳۶ — زین گلستان سرو قدی را نکردم رام خویش
شمارهٔ ۳۴۴ — ای دل مطیع آن بت مژگان فرنگ باش
شمارهٔ ۳۴۰ — تو و بدمستی و عاشق کشی و خنجر خویش
شمارهٔ ۳۴۶ — با اهل جاه ناخن زاغ و پلنگ باش
شمارهٔ ۳۴۱ — تا تو آلوده به خون ساخته‌ای خنجر خویش
شمارهٔ ۳۴۳ — تا نمودی در گلستان زلف عنبربوی خویش
شمارهٔ ۳۴۲ — روز محشر بزم دست سوی افسر خویش
شمارهٔ ۳۴۷ — گر کشم از سینه خود آه گردون سای خویش
شمارهٔ ۳۴۵ — اگر بردارد از رخ پرده خورشید جهانتابش
شمارهٔ ۳۵۱ — می زند عشق تو هر شب شعله در جانم چو شمع
شمارهٔ ۳۵۴ — حسنش آخر از هجوم خط تلف شد حیف حیف
شمارهٔ ۳۵۳ — صرف شد عمر من ای یار غلط کردم حیف
شمارهٔ ۳۵۵ — روزی که صبح حشر کند رو به یک طرف
شمارهٔ ۳۴۸ — نو خط من می کند بر چرخ مینا فام رقص
شمارهٔ ۳۴۹ — با پریشان روزگاران یار دارد اختلاط
شمارهٔ ۳۵۰ — تفسیر سازد حسن را رویی که دارد خال و خط
شمارهٔ ۳۵۲ — مه بود در کلبه ام چون در ته دامن چراغ
شمارهٔ ۳۵۹ — افلاک را گداخت دل صبر پیشه ام
شمارهٔ ۳۵۶ — در صدف چون قطره افتد گردد او را دل ز سنگ
شمارهٔ ۳۵۸ — شهر و صحرا درگرفت از آتش رخسار گل
شمارهٔ ۳۵۷ — دارم ز دست داغ دل سامانیان در بغل
شمارهٔ ۳۶۰ — پادشاها با تو جان دردمند آورده ام
شمارهٔ ۳۶۱ — بر خاک ریخت جام شرابی که داشتم
شمارهٔ ۳۶۳ — روی دلی ز مردم عالی نیافتم
شمارهٔ ۳۶۲ — شب چو یاد عارض آن شعله قامت می کنم
شمارهٔ ۳۶۹ — لب گشایی به تکلم ز کلامت گردم
شمارهٔ ۳۶۸ — نفس عمریست می پیچد مرا در سینه می ترسم
شمارهٔ ۳۷۰ — بنده مرحمت چشم سیاهت گردم
شمارهٔ ۳۶۷ — بی تو امشب بوی خون می آید از کاشانه ام
شمارهٔ ۳۶۵ — موج جوهر شوم از تیغ زبانت گردم
شمارهٔ ۳۶۶ — خم گشت قد و با لب نانی نرسیدیم
شمارهٔ ۳۶۴ — قبای خود چو گل امروز پاره پاره کنم
شمارهٔ ۳۷۱ — می روم هر سو سراغ دل ز مردم می کنم
شمارهٔ ۳۷۵ — اشکیم تازه شور ز زمزم کشیده ایم
شمارهٔ ۳۷۶ — یار سرکش را به زور ناله همدم کرده ایم
شمارهٔ ۳۷۷ — از آن روزی که دور افتاد زان زلف دو تا دستم
شمارهٔ ۳۷۹ — گردبادم خاک در چشم چراغت می کنم
شمارهٔ ۳۷۲ — صبا آورد دوش از میر عالی نامه‌ای سویم
شمارهٔ ۳۷۸ — پژمرده شد به دل گل داغی که داشتم
شمارهٔ ۳۷۳ — ز شهر از دست تو امروز ای گل پیرهن رفتم
شمارهٔ ۳۷۴ — روی دلی از آن بت سرکش نیافتم
شمارهٔ ۳۸۴ — شده چون سایه از بس خاکساری جزو اعضایم
شمارهٔ ۳۸۶ — بر زمین مانند اشک از چشم تر افتاده ام
شمارهٔ ۳۸۵ — شبی که بوی گلت از هوا سراغ کنم
شمارهٔ ۳۸۳ — تا به کوی آن نگار سیمبر جا کرده ام
شمارهٔ ۳۸۷ — چهره افروخت چو گل بهر تماشا رفتم
شمارهٔ ۳۸۱ — بهر سوغای عزیزان جان ز تن بیرون کنم
شمارهٔ ۳۸۲ — خشک است ز بی مهریی ایام دماغم
شمارهٔ ۳۸۰ — یاد آن شبها که در بزمت فراغت داشتم
شمارهٔ ۳۹۴ — به گلشن رفتم و بی رویت آغاز جنون کردم
شمارهٔ ۳۹۵ — شکایت نامه آن روی چون گل بود در دستم
شمارهٔ ۳۸۸ — به کویت از سر خود سجده مقبل نمی دانم
شمارهٔ ۳۸۹ — از چمن افغان کنان بیرون چو بلبل می روم
شمارهٔ ۳۹۰ — داغ هر جا گل کند پا تکیه دل می کنم
شمارهٔ ۳۹۱ — یاد آن شبها که در بر گلعذاری داشتم
شمارهٔ ۳۹۳ — روم از جای با اندک نسیمی گرد را مانم
شمارهٔ ۳۹۲ — دل دیوانه خود را نشان کردم ندانستم
شمارهٔ ۳۹۸ — تا گرفتم خو به سحر نرگسش جادو شدم
شمارهٔ ۳۹۷ — خبر می گوید از راز درون لبهای خاموشم
شمارهٔ ۴۰۱ — صبا از خنده آن گل حدیثی گفت در گوشم
شمارهٔ ۴۰۰ — گر به کف مانند گل مشت زری می داشتم
شمارهٔ ۳۹۹ — از سر کوی تو با صد حسرت ای گل می روم
شمارهٔ ۳۹۶ — به گلزاری که در وی سرو قدی نیست خاموشم
شمارهٔ ۴۰۳ — از عدم جسم خراب و رنگ زرد آورده ام
شمارهٔ ۴۰۲ — در دل امشب شورشی چون صبح محشر داشتیم
شمارهٔ ۴۰۸ — امشب از مستی به پای خم چو خشت افتاده ام
شمارهٔ ۴۰۹ — اشک چشم شبنمم در حسرت روی گلم
شمارهٔ ۴۱۰ — بس که چون شبنم سری دارد به عریانی تنم
شمارهٔ ۴۱۱ — می کند پهلو تهی کنج غم از تنهائیم
شمارهٔ ۴۰۵ — دل را اسیر خط بناگوش کرده ام
شمارهٔ ۴۰۴ — بی خود شدم از زلف دو تا کام گرفتم
شمارهٔ ۴۰۷ — دری گشاده نگردد اگر گدای شوم
شمارهٔ ۴۰۶ — خوش آن مستی که درد و داغ خود را چاره می کردم
شمارهٔ ۴۱۹ — شبنمم پهلو به روی بستر گل می زنم
شمارهٔ ۴۱۲ — در چمن از گریه آبی بر رخ گل می زنم
شمارهٔ ۴۱۴ — بی تو امشب سوخت از تب استخوان پیکرم
شمارهٔ ۴۱۸ — نسیم صبح پیامی رساند در گوشم
شمارهٔ ۴۱۶ — ساقی ز حدیث می و پیمانه گذشتیم
شمارهٔ ۴۱۵ — بی تو امشب بس که احوال خرابی داشتم
شمارهٔ ۴۱۷ — چون گل تمام داغم و خرم نشسته ام
شمارهٔ ۴۱۳ — گوشه چشم تو تا افتاد بر کاشانه ام
شمارهٔ ۴۲۰ — بی جمالت در گلستان چاک چون گل می زنم
شمارهٔ ۴۲۱ — نگاه باده پرست تو برده از هوشم
شمارهٔ ۴۲۲ — نمی شود دم پیری اجل فراموشم
شمارهٔ ۴۲۳ — بیابان گردم و از کشور آرام بیرونم
شمارهٔ ۴۲۴ — بس که دلگیر از تماشای گلستان گشته ام
شمارهٔ ۴۲۶ — خبر از زلف او با جان غم پیوسته آوردم
شمارهٔ ۴۲۵ — می روم در باغ و سر در پای سنبل می کنم
شمارهٔ ۴۲۷ — بر درت همچون کمان پشت دو تا آورده ام
شمارهٔ ۴۳۱ — تا به سودای تو از خانه به بازار شدیم
شمارهٔ ۴۳۲ — همنشین زنبورم خانه پر عسل دارم
شمارهٔ ۴۳۵ — نگاه یار با من بر سر جنگ است می دانم
شمارهٔ ۴۲۸ — شمعم و پروانه ام با شد دل بی کینه ام
شمارهٔ ۴۳۳ — ز قتل عاشقان در سینه او غم نمی‌بینم
شمارهٔ ۴۳۰ — شکایت نامه آن روی چون گل بود در دستم
شمارهٔ ۴۳۴ — به دام دلبری افتاده ام گمگشته تدبیرم
شمارهٔ ۴۲۹ — بس که خو کردست با کلفت دل غم پیشه ام
شمارهٔ ۴۴۳ — چشم تا پوشیده ام از آرزوی خویشتن
شمارهٔ ۴۳۶ — روزگاری شد که خون از دیده تر می خوریم
شمارهٔ ۴۳۹ — سرمه آن روزی که از چشمت جدا خواهد شدن
شمارهٔ ۴۴۰ — وقت خط جان تو بیرون از بدن خواهد شدن
شمارهٔ ۴۴۱ — اشک من گر اینچنین کز دل برون خواهد شدن
شمارهٔ ۴۳۸ — در دم خط آن پسر در جستجو خواهد شدن
شمارهٔ ۴۴۲ — تازه می سازم ز برق ناله داغ خویشتن
شمارهٔ ۴۳۷ — از دهر بس که کلفت بسیار می کشم
شمارهٔ ۴۴۶ — یارب از پیمانه صحت مرا سرشار کن
شمارهٔ ۴۴۷ — تلخکامم از دل پر مدعای خویشتن
شمارهٔ ۴۵۱ — ای شکر لب وقف ارباب هوس خواهی شدن
شمارهٔ ۴۴۵ — دلم افسرده شد از گردش ارض و سما بیرون
شمارهٔ ۴۴۸ — ز آتش عشق تو آب شد جگر من
شمارهٔ ۴۴۹ — به دستم کرد گل تا داغهای آتشین من
شمارهٔ ۴۵۰ — بپوش از هستی خود چشم و عیش جاودانی کن
شمارهٔ ۴۴۴ — گر به طوف خاکم آن عاشق نواز آید برون
شمارهٔ ۴۵۴ — از ریاضت نفس را کردم کباب خویشتن
شمارهٔ ۴۵۲ — از دل زارم نفس مأیوس می آید برون
شمارهٔ ۴۵۶ — این چه رنگ و رخسار است گلشن جمال است این
شمارهٔ ۴۵۳ — به دور خط رخسارت دو چندان گشت آه من
شمارهٔ ۴۵۹ — کجا رفتی ز آغوش تماشا ای نگار من
شمارهٔ ۴۵۵ — جنونم دشت پیما شد کن ای مجنون حذر از من
شمارهٔ ۴۵۸ — خانه ام از روی او امشب چمن خواهد شدن
شمارهٔ ۴۵۷ — نمی آیی به بالینم نمی گیری خبر از من
شمارهٔ ۴۶۴ — نمی گردد صدای جود از اهل کرم بیرون
شمارهٔ ۴۶۵ — کرده ام چون غنچه سر در آستین خویشتن
شمارهٔ ۴۶۶ — کرده ام بالین آسایش ز دست خویشتن
شمارهٔ ۴۶۷ — اگر یک دم شود خالی ز موج می سبوی من
شمارهٔ ۴۶۲ - قطعه — فلک رتبه سبحانقلی خان که باشد
شمارهٔ ۴۶۳ — به دریا کرده ام خو موج آبم می توان گفتن
شمارهٔ ۴۶۰ — تا چراغ انجمن کردن زبان خویشتن
شمارهٔ ۴۶۱ — تا به او روشن کنم سوز نهان خویشتن
شمارهٔ ۴۷۵ — ای دل چو بلبل از پی آن بی وفا مرو
شمارهٔ ۴۶۹ — از مربی بس که رم خورده دل بدخوی من
شمارهٔ ۴۷۱ — به خاک افتاده گرد سرمه چشم سیاهت من
شمارهٔ ۴۷۴ — خوش آن روزی که می نوشیده می رفتی به باغ من
شمارهٔ ۴۷۰ — شبی ای شمع در آغوش ما جا می توان کردن
شمارهٔ ۴۶۸ — مسجد در آی و تکیه به غیر از خدا مکن
شمارهٔ ۴۷۳ — غریبم نیست همچون لاله دلسوزی به داغ من
شمارهٔ ۴۷۲ — گذشتی مست با غیر و زدی آتش به داغ من
شمارهٔ ۴۷۶ — خامه می پیچد به خود از خط چون زنجیر او
شمارهٔ ۴۷۷ — مجلس افروزیی رخساره نیکویت کو
شمارهٔ ۴۸۳ — تا کی چو گل نشینم در خون تپیده بی تو
شمارهٔ ۴۷۸ — ای سرمه صید کشته چشم سیاه تو
شمارهٔ ۴۸۲ — نمی نهم به تماشای گل قدم بی تو
شمارهٔ ۴۷۹ — وصف رخش گلست و ورق گلشن است ازو
شمارهٔ ۴۸۱ — نمی نهم به در باغ خلد پا بی تو
شمارهٔ ۴۸۰ — شوخ نقاشی که رنگم می کند تسخیر او
شمارهٔ ۴۸۸ — پریده رنگ ز گلها و لاله بی تو
شمارهٔ ۴۹۰ — شد موسم خزان به گل و غنچه ناز کو
شمارهٔ ۴۸۹ — شبها چو شمع دارم حال خراب بی تو
شمارهٔ ۴۹۱ — آمد بهار و رونق گلهای باغ کو
شمارهٔ ۴۸۵ — گردیده شمع بزمم بی آب و تاب بی تو
شمارهٔ ۴۸۴ — هر شب چو شمع دارم سوز و گداز بی تو
شمارهٔ ۴۸۶ — پیچیده با نگاهم از سیر باغ بی تو
شمارهٔ ۴۸۷ — شبها بود چراغم از دود آه بی تو
شمارهٔ ۴۹۵ — آمد بهار بر کف ساقی پیاله کو
شمارهٔ ۴۹۷ — ای گل به سیر باغ چو باد صبا مرو
شمارهٔ ۴۹۹ — ای گل نرگس فدای چشم چون بادام تو
شمارهٔ ۴۹۲ — آمده بهار و نشاء و نمای زمانه کو
شمارهٔ ۴۹۸ — بیا که غنچه شد ای سرو من چمن بی تو
شمارهٔ ۴۹۴ — آمد بهار و فیض نسیم بهار کو
شمارهٔ ۴۹۳ — افتاد بر سر من سودای کاکل تو
شمارهٔ ۴۹۶ — باشد به بام دیده من جای خواب تو
شمارهٔ ۵۰۶ — دل از خود رفته شوری بر من دیوانه افتاده
شمارهٔ ۵۰۰ — در خوان منعمان به امید عطا مرو
شمارهٔ ۵۰۷ — دلبر سوداگرم از شهر کابل آمده
شمارهٔ ۵۰۱ — برده‌ام امروز بوی خوش ز باغ تازه‌ای
شمارهٔ ۵۰۲ — فصل نوروز است می‌آید هوای تازه‌ای
شمارهٔ ۵۰۳ — برآرد از چمن گل را خزان آهسته آهسته
شمارهٔ ۵۰۵ — دل همچو اشک بر سر مژگان برآمده
شمارهٔ ۵۰۴ — ز بیم نرگس مستت پرید رنگ پیاله
شمارهٔ ۵۱۱ — نوخط من ز سفر تا به وطن آمده‌ای
شمارهٔ ۵۱۴ — مرا در کشور تسلیم یارب تاج شاهی ده
شمارهٔ ۵۱۲ — چهره افروخته همچون گل باغ آمده‌ای
شمارهٔ ۵۱۳ — جانب کلبه‌ام ای ماه‌جبین آمده‌ای
شمارهٔ ۵۱۵ — چهره افروخته از باده ناب آمده‌ای
شمارهٔ ۵۰۸ — تا ز پیش چشم من ای دشت‌پیما رفته‌ای
شمارهٔ ۵۰۹ — پنجه‌ام هرگز نرفته بر در کاشانه‌ای
شمارهٔ ۵۱۰ — تا تو رفتی انجمن گردید ماتم‌خانه‌ای
شمارهٔ ۵۱۹ — برده دل را از بر من نونهال تازه‌ای
شمارهٔ ۵۱۸ — تا تو ای یوسف مصری ز سفر آمده‌ای
شمارهٔ ۵۲۰ — در دلم افتاده همچون لاله داغ تازه‌ای
شمارهٔ ۵۲۱ — برده در پیری دل از دستم جوان تازه‌ای
شمارهٔ ۵۲۲ — جان به لب آمده و نیست ز جانان مددی
شمارهٔ ۵۲۳ — ای سرو مایل قد دلجوی کیستی
شمارهٔ ۵۱۶ — می‌کشم می هر سحر با می‌پرست تازه‌ای
شمارهٔ ۵۱۷ — از شکایت دل نمی‌سازد ز ما اندیشه‌ای
شمارهٔ ۵۲۹ — مرا در بحر غم چون موج آب انداختی رفتی
شمارهٔ ۵۳۰ — مرا آورده بر سر لشکر سودا شبیخونی
شمارهٔ ۵۲۸ — مرا امشب چو زلف خود پریشان کردی و رفتی
شمارهٔ ۵۳۱ — مرا ای شعله خود در تاب و تب انداختی رفتی
شمارهٔ ۵۲۴ — هر کوچه باغ دیده ام ای گل خوش آمدی
شمارهٔ ۵۲۵ — ای شمع بر سر من گریان خوش آمدی
شمارهٔ ۵۲۶ — رفتی و شوری به جان ناتوان انداختی
شمارهٔ ۵۲۷ — سر مگو آنکه شود خم پی احسان کسی
شمارهٔ ۵۳۲ — ز دستم می کشد دامن بهار افشان گریبانی
شمارهٔ ۵۳۳ — کبابم کرده بی پروا خرامی چشم می پوشی
شمارهٔ ۵۳۵ — ز من دل برده رنگین جلوه شمشاد بالایی
شمارهٔ ۵۳۹ — ای خوش نگاه رخنه گر جان کیستی
شمارهٔ ۵۳۴ — مرا تا کی دواند آرزوی دل به هر سویی
شمارهٔ ۵۳۷ — دلم در سینه باشد در تنوری مرغ بریانی
شمارهٔ ۵۳۶ — دلم را برده از جا سرو قد نازک اندامی
شمارهٔ ۵۳۸ — غنچه گردید گل قسمتم از کم سخنی
شمارهٔ ۵۴۰ — چه کرده ام که مرا همدم بلا کردی
شمارهٔ ۵۴۳ — کفر و دین یکسان بود در مذهب دیوانگی
شمارهٔ ۵۴۲ — شمع بزمی و چو یوسف به نظر می‌آیی
شمارهٔ ۵۴۴ — گر در خط بتان به تأمل فرو روی
شمارهٔ ۵۴۵ — از کدامین چمن ای سرو روان می آیی
شمارهٔ ۵۴۶ — گل به سر بر زده و پا به حنا می آیی
شمارهٔ ۵۴۷ — همچو گل کیسه لبالب ز درم می آیی
شمارهٔ ۵۴۱ — چون غنچه گر به جیب تأمل فرو روی
شمارهٔ ۵۵۰ — فلک از کهکشان چون سینه چاکست پنداری
شمارهٔ ۵۵۲ — تا کی ای بلبل به دنبال هنر افتد کسی
شمارهٔ ۵۵۴ — چرا به کلبه ام ای دلربا نمی آیی
شمارهٔ ۵۴۸ — گل به سر برزده از سیر چمن می آیی
شمارهٔ ۵۵۳ — به سوی کلبه ام ای سیمبر نمی آیی
شمارهٔ ۵۵۵ — به خواب آمد مرا لیلی وشی چون سرو موزونی
شمارهٔ ۵۴۹ — به کوی انتظاری آرمیدن ها چه می دانی
شمارهٔ ۵۵۱ — تا لبت نام برآورده به شیرین سخنی
شمارهٔ ۵۵۶ — دمید خط و در آغوش من نمی آیی
شمارهٔ ۵۵۸ — قدت در چشم خود جا کرده ام ای دوست می رنجی
شمارهٔ ۵۵۷ — چرا به کلبه ام ای لاله رو نمی آیی
شمارهٔ ۵۶۰ — چرا به کلبه ام مهربان نمی آیی
شمارهٔ ۵۵۹ — به سوی کلبه ام ای نازنین دوش آمدی رفتی