شمارهٔ ۱۴۹ سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به عشق و احترام به شخصیت مقدس محمد اشاره دارد. شاعر به زیبایی و عظمت آسمان و خورشید نسبت به ایشان اشاره می‌کند و می‌گوید که هر جایی که گل و زیبایی باشد، نشانی از پای ایشان وجود دارد. همچنین رضوان، نگهبان بهشت، کاسه‌ای برای او دارد و در روز قیامت، تمام هستی به دنبال پرچم او خواهد بود. شاعر به درد و رنج خود اشاره کرده و از محمد به عنوان مایه آرامش یاد می‌کند و از دل می‌خواهد که غم و اندوه را کنار بگذارد تا جای او باشد. در پایان، زبان شاعر همیشه در ستایش محمد شغول است.