شمارهٔ ۱۹۹ سیدای نسفی
سیدای نسفی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
ز رشکِ کلبهٔ من کعبه و بتخانه می‌سوزد
تو در یک خانه آتش می‌زنی صد خانه می‌سوزد
تو می با غیر می‌نوشی و می‌گردم کبابت من
تو شمع انجمن می‌گردی و پروانه می‌سوزد
به جسم و جان من ای برق بی‌پروا مروت کن
تو بر کاه من آتش می‌زنی و دانه می‌سوزد
نگاه گرم در میخانهٔ من از که افتادست
می از خُم تا برآید شیشه و میخانه می‌سوزد
تو را امروز همچون موی آتش‌دیده می‌بینم
کدام آشفته بر تسخیر زلفت شانه می‌سوزد
نمی‌ریزد کسی بر آتش بی‌تابی‌ام آبی
به حالم آشنا می‌گرید و بیگانه می‌سوزد
به یادِ آن گل رو سیدا شمعی که افروزم
به گلشن بلبل و در انجمن پروانه می‌سوزد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به احساس حسادت، عشق و درد درونی شاعر اشاره دارد. شاعر از عشق و زیبایی معشوق می‌گوید که همچون شعله‌ای سوزان است و بر زندگی او تأثیر می‌گذارد. با هر حرکت معشوق، آتش عشق در دل او شعله‌ورتر می‌شود و او را به سوز و گداز می‌اندازد. شاعر به زندگی خود که تحت تأثیر عشق و جذابیت معشوق قرار گرفته پرداخته و حسرت و عواطف عمیقش را بیان می‌کند، همچنین به تأثیرات منفی عشق و احساس تنهایی ناشی از آن اشاره دارد. در مجموع، شعر به تضاد بین شادی و درد عشق پرداخته و نشان می‌دهد چگونه عشق می‌تواند زندگی را دستخوش تغییر کند.