شمارهٔ ۲۰۴ سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر نشان‌دهنده دلشکستگی و ناامیدی شاعر است. او از صیاد (محبوب) خود می‌نالد که از او رنجیده و بی‌خبر است. شاعر به تنهایی و سکوت خود اشاره می‌کند و از این که کسی نیست که به حالش بپرسد، رنج می‌برد. او به یادی از باده‌ای که از چشم محبوب خریداری می‌کرده می‌پردازد، اما حالا در بسته شده است. همچنین، احساس پنهانی را که در دل دارد و از عشق محبوب خود می‌کشد را بیان می‌کند و در نهایت به شورش درونی‌اش اشاره می‌کند که ناشی از جدایی است. شاعر از محبوب می‌خواهد تا جوابگو باشد و به دلتنگی‌های او پاسخ دهد.