شمارهٔ ۲۲۲ سیدای نسفی
سیدای نسفی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
ز جا چون سرو اگر از غیرت شمشاد برخیزد
به تعظیمش ز من چون گردباد آزاد برخیزد
لب دامان او گر یک نفس از دست بگذارم
چو نی از بند هر انگشت من فریاد برخیزد
به ناخن از غم او گر خراشم سینه خود را
ز کوه بیستون آوازه فرهاد برخیزد
به قتل عاشقان مژگان او روزی که بنشیند
فغان الامان از خنجر جلاد برخیزد
ز بیم سوختن با تیره بختان نیست بی تابی
سپند از جای هر دم بهر استمداد برخیزد
اگر اهل کرم از خانه بگذارند پا بیرون
ز هر نقش قدم دستی پی ایجاد برخیزد
بود پیوسته دامی پهن زیر سفره زاهد
مبادا بانگ جود از خانه صیاد برخیزد
در این ایام اگر در خانه یی بینند مهمانی
چو عید از شهر آواز مبارکباد برخیزد
دهند اهل ستم ای سیدا با یکدگر یاری
کمان افتد ز پا تیر از پی امداد برخیزد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به والایی و اهمیت عشق و محبت اشاره میکند. او با تشبیه خود به سروی که از غیرت برخیزد، نشان میدهد که عشق باید با قدرت و عزت حضور داشته باشد. هر گونه درد و رنج ناشی از عشق، همچون زخمهای عمیق، فریاد بلند او را به همراه دارد. شاعر به زیبایی توصیف میکند که در لحظهای که محبوبش به کسی توجه کند، فریاد عاشقان به آسمان خواهد رفت. همچنین او از غم و اندوهی که عشق به همراه دارد، و از خطرات و چالشهایی که در راه عشق وجود دارد، میگوید. ضمن اشاره به مشکلات و ستمها در جامعه، او عزم و ارادهاش را برای حفظ و گسترش عشق و دوستی بیان میکند. به طور کلی، شعر به تأثیر عمیق عشق و مشکلات ناشی از آن اشاره میکند و نشان میدهد که عشق فراتر از چالشها و دردها رشد میکند.