شمارهٔ ۲۹۷ سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر به توصیف حال و هوای سردرگمی و جنون افرادی می‌پردازد که در جستجوی امور معنوی هستند، اما در واقع از مسیر اصلی خود دور شده‌اند. سالکان و رهنوردان به دلیل محدودیت‌ها و تنگی کفش‌ها و شرایط ناگوار، به سرگردانی و پریشانی دچار آمده‌اند. جوی شیرین به خون تبدیل شده و امید به ثمره‌ای از درختان میوه‌دار رخت بر بسته است. در این میان، اهل دنیا بر طمع و خودخواهی تکیه کرده و غافل از زوال حیات خود، غرق در دنیا شده‌اند. این افراد به مانند ماری هستند که با افسون و جادو به خواب رفته‌اند و از واقعیت دور شده‌اند.