شمارهٔ ۱۷۰ - مسحی دوز سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر در حال بیان یک گفت‌وگو با خود است و به شوخی و طنز به مسئله‌ای می‌پردازد. او به نوعی از خود می‌پرسد و در پاسخ، چشم فردی که به او نگاه می‌کند، به پشت پایش دوخته شده است، که نشان‌دهنده توجه و دقت به آنچه که او می‌گوید، است. به طور کلی، دیگری به جای گوش دادن به خواسته‌های شاعر، به جزئیات بی‌اهمیت توجه کرده است.