شمارهٔ ۴۱ - جامه باف سیدای نسفی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از غم و اندوهی که به خاطر لباس بافنده دارد، صحبت می‌کند. او به حال نزار و اشفته‌اش، که مانند ابریشم خراب و سینه‌اش پاره‌پاره است، اشاره می‌کند. شاعر از این که خود را به دکان بافنده آویخته است، سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که از زبان شانه این بافنده صدای تلخی به گوشش می‌رسد، اما به نظرش آن صدا چندان اهمیتی ندارد.