شمارهٔ ۱۲ نسیمی
عمادالدین نسیمی / اضافات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
سر زلفش دو عالم را به یک جو برنمیآرد
بیا ای خواجه! گر هستت سر سودای بازارش
بیا و خرمن تقوی به باد عاشقی بر ده
که دارد آتش موسی شراب ناب اسرارش
نسیمی عهد دلداری نبسته است آنچنان با تو
که در دنیا و در عقبی بود غیر از تو بازارش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و اهمیت عشق و دلباختگی اشاره دارد. شاعر میگوید که موهای معشوقش به قدری زیباست که تمام دنیا را تحت تأثیر قرار میدهد. او از کسی دعوت میکند که به عشق و ثروت حقیقی بپیوسته و از ارزشهای معنوی خود بگذرد. این عشق و ارتباط عمیق میتواند آتشین و ناب باشد، به گونهای که هیچچیز دیگر در دنیا و آخرت برایش اهمیت نداشته باشد. در نهایت، شاعر تأکید میکند که ارتباط واقعی و عهد دلداری با معشوق به آنی خاص نیاز دارد که فقط با عشق به دست میآید.