شمارهٔ ۲۸۴ نسیمی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارد و شاعر در وصف عشق و احساسات خود نسبت به آن معشوق به تصویر می‌کشد. شاعر می‌گوید اگر به زیبایی معشوق برسم، آستین خوشحالی‌ام را به راه می‌اندازم. او خود را غلام زلف زیبای معشوق می‌داند و در خلوتی به تماشا نشسته است. چشمان معشوق همچون دام در کمین است و شاعر احساس می‌کند کسی نمی‌تواند زیبایی او را درک کند. شاعر همچنین به ارزش و زیبایی سکه خاتم لعل معشوق اشاره کرده و به نازکی و لطافت آن می‌پردازد، و در نهایت وجود نسیمی را که می‌تواند جان‌افزاست، بیان می‌کند. این شعر غنی از احساسات عاشقانه و توصیف زیبایی است.