غزلیات — دیوان اشعار فارسی نسیمی

Name: غزلیات — دیوان اشعار فارسی نسیمی
Author: عمادالدین نسیمی

عمادالدین نسیمی / دیوان اشعار فارسی

فهرست شعرها

شمارهٔ ۶ — این حضور عاشقان است، الصلا
شمارهٔ ۸ — آنچه پیش است اگر جمله بدانید شما
شمارهٔ ۱ — یارب چه شد آن دلبر عیاره ما را
شمارهٔ ۷ - ستایش فضل‌الله نعیمی — ای چون فلک از عشق تو سرگشته سر ما
شمارهٔ ۴ — بهشت و حور، بی وصلت، حرام است اهل معنی را
شمارهٔ ۳ — می کشد چشم تو از گوشه به میخانه مرا
شمارهٔ ۵ — در عالم توحید چه پستی و چه بالا
شمارهٔ ۲ — صبح از افق بنمود رخ، در گردش آور جام را
شمارهٔ ۱۲ — ای رخت از روی حسن آیینه گیتی نما
شمارهٔ ۱۶ — ای شب زلفت که روزش کس نمی بیند به خواب
شمارهٔ ۱۰ — تا هوای طوبی قد تو دارد جان ما
شمارهٔ ۱۵ - ستایش فضل‌الله نعیمی — ای رموز لوح رویت عنده ام‌الکتاب
شمارهٔ ۱۴ — ای ز سنبل بسته مویت سایبان بر آفتاب
شمارهٔ ۱۳ — ای روز و شب خیال رخت همنشین ما
شمارهٔ ۱۱ — ای رخ جانفزای تو جام جم جهان نما
شمارهٔ ۹ — ساقیا آمد به جوش از شوق لعلت جان ما
شمارهٔ ۲۳ — هیچ می‌دانی که عالم از کجاست؟
شمارهٔ ۱۷ — چون گشودم فال بخت از مصحف روی حبیب
شمارهٔ ۱۸ — ای صفات تو عین موجودات
شمارهٔ ۱۹ — زهی جمال تو مستجمع جمیع صفات
شمارهٔ ۲۰ — ای کعبه جمال توام قبله صلات
شمارهٔ ۲۲ — مرا در آتش غم، عشقت آن زمان انداخت
شمارهٔ ۲۱ — اگرچه چشمه نوش تو دارد آب حیات
شمارهٔ ۲۴ — عشق تو گرفتار تو داند که چه درد است
شمارهٔ ۲۸ — من سر شادی ندارم با غم یارم خوش است
شمارهٔ ۲۹ — گفتمش زلف تو مأوایی خوش است
شمارهٔ ۳۲ — مطلع انوار زلفت مسکن جان و دل است
شمارهٔ ۳۰ — ای که از فکر تو پیوسته سرم در پیش است
شمارهٔ ۲۶ — سالک عشق تو هر دم به جهان دگر است
شمارهٔ ۲۷ — امشب از روی تو مجلس را ضیایی دیگر است
شمارهٔ ۲۵ — زلف تو شب قدر من و روی تو عید است
شمارهٔ ۳۱ — گرچه چشم ترک مستت فتنه و ابرو بلاست
شمارهٔ ۳۴ — مرغ عرشیم و قاف خانه ماست
شمارهٔ ۳۳ — سلطان غمت را دل پردرد مقام است
شمارهٔ ۳۵ — نقش هستی رقم صورت کاشانه ماست
شمارهٔ ۳۹ — چشم بیمار تو تا مست و خراب افتاده است
شمارهٔ ۳۷ — بخت ابد یار آن که با تو قرین است
شمارهٔ ۳۶ — منم آن مجمع البحرین که پر لؤلؤی مرجان است
شمارهٔ ۴۰ — ساقی سیمین برم جام شراب آورده است
شمارهٔ ۳۸ — عرش رحمان است رویش، علم الاسما گواست
شمارهٔ ۴۴ — چشم تو فتنه ای است که عالم خراب اوست
شمارهٔ ۴۵ — ای دل! بلا بکش چو دلت مبتلای اوست
شمارهٔ ۴۳ — آن که بر لوح رخت خط الهی دانست
شمارهٔ ۴۸ — الله الله این چه نور است آفتاب روی دوست
شمارهٔ ۴۲ — تعالی الله از این صورت که عین ذات پرمعنی است
شمارهٔ ۴۷ — بیار باد صبا شمه ای ز طره دوست
شمارهٔ ۴۶ — مطلع نور تجلی آفتاب روی اوست
شمارهٔ ۴۱ - سرزنش گم‌کرده‌راهان — مسجد و میکده و کعبه و بتخانه یکی است
شمارهٔ ۵۲ — خلاق دو عالم بجز از فضل خدا نیست
شمارهٔ ۵۱ — مشرک بی دیده کی احوال ما داند که چیست
شمارهٔ ۵۳ — جز وصل رخت چاره درد دل ما نیست
شمارهٔ ۵۴ — جانا بیا که صحبت جان بی تو هیچ نیست
شمارهٔ ۵۵ — هر که با جام می لعل لبش همدم نیست
شمارهٔ ۵۶ - مهاجرت از باکو — خاک باد آن سر که در وی سر سودای تو نیست
شمارهٔ ۴۹ — لوح محفوظ است پیشانی و قرآن روی دوست
شمارهٔ ۵۰ — غرقه در دریای عشقش حال ما داند که چیست
شمارهٔ ۵۸ — نرنجم از تو گرت سوی ما نگاهی نیست
شمارهٔ ۶۰ — آرزومندی و درد هجر یار از حد گذشت
شمارهٔ ۵۹ — خلاف خوی رضا، یار ما گرفت و گذاشت
شمارهٔ ۶۱ — ای که بردی تو به خوبی گرو از حور بهشت
شمارهٔ ۶۲ — دل بی تو از نعیم دو عالم ملال یافت
شمارهٔ ۶۳ — خون ببار از مژه ای دیده! که دلدار برفت
شمارهٔ ۶۴ — هر که را اندیشه زلف تو در دل جا گرفت
شمارهٔ ۵۷ — حیات زنده دلان جز به عشقبازی نیست
شمارهٔ ۶۶ — ای شمع فلک پرتوی از روی چو ماهت
شمارهٔ ۷۲ — ز بند زلف تو جان مرا نجات مباد
شمارهٔ ۷۱ — رفتم اینک از سر کوی تو ای جان! خیر باد
شمارهٔ ۶۷ — ای نور رخت مطلع انوار هدایت
شمارهٔ ۶۸ — گر به می تشنه شود آن لب باریک مزاج
شمارهٔ ۷۰ — می روم با درد و حسرت از دیارت، خیر باد
شمارهٔ ۶۹ — سی و دو خط رخت گنج ترا افتتاح
شمارهٔ ۶۵ — ای سایه الهی ظل همای زلفت
شمارهٔ ۷۸ — دلی دارم که در وی غم نگنجد
شمارهٔ ۷۷ — ماه نو چون دیدم ابروی توام آمد به یاد
شمارهٔ ۷۹ — گل صدبرگ من سنبل بر اطراف سمن دارد
شمارهٔ ۷۴ - استقبال از حافظ — تا پرده ز رخسار چو ماه تو برافتاد
شمارهٔ ۸۰ — شمع رویت صفت نور تجلی دارد
شمارهٔ ۷۶ — دست قدرت بر عذارت خال مشکین تا نهاد
شمارهٔ ۷۵ — کس بدین آیین حسن از مادر گیتی نزاد
شمارهٔ ۷۳ — تا از لب و چشم تو به عالم خبر افتاد
شمارهٔ ۸۶ - ستایش فضل‌الله نعیمی — قاصدی کو تا به جان پیغام دلدار آورد
شمارهٔ ۸۸ — گر سعادت نظری بر من زار اندازد
شمارهٔ ۸۷ - استقبال از حافظ — دل از عشق پری‌رویان دل من برنمی‌گیرد
شمارهٔ ۸۳ — دلدار ما به عهد محبت وفا نکرد
شمارهٔ ۸۲ — کیست آن سرو که بر راه گذر می‌گذرد
شمارهٔ ۸۵ — از تو خوبی طمع مهر و وفا نتوان کرد
شمارهٔ ۸۴ — در کوی خرابات مناجات توان کرد
شمارهٔ ۸۱ — احوال درد ما بر درمان که می‌برد؟
شمارهٔ ۹۱ — بر دلم هردم جفای بی‌وفایی می‌رسد
شمارهٔ ۹۶ — مأوای غمت جز دل پردرد نباشد
شمارهٔ ۹۵ — شب قدر بی قراران سر زلف یار باشد
شمارهٔ ۹۴ — مست شراب عشقش بی باده مست باشد
شمارهٔ ۹۲ — ز تو چشم وفا داریم و هیهات این کجا باشد
شمارهٔ ۹۰ — مشتاق گل از سرزنش خار نترسد
شمارهٔ ۸۹ — دلم ز مهر تو آن دم چو صبح دم می زد
شمارهٔ ۹۳ — اگر گویم که مهر و مه، ز رخسارت حیا باشد
شمارهٔ ۱۰۰ — ندانم تا دگربار این دل ریشم چه شیدا شد
شمارهٔ ۹۸ — در سر غم تو دارم دستار و سر چه باشد
شمارهٔ ۱۰۳ — سلطنت کی کند آن شاه که درویش نشد
شمارهٔ ۱۰۱ — ای که رخت به روشنی غیرت آفتاب شد
شمارهٔ ۱۰۲ — مهر رخسار تو داغ عشق بر دل می‌کشد
شمارهٔ ۹۹ — چه نکته بود که ناگه ز غیب پیدا شد
شمارهٔ ۱۰۴ — آن آفتاب دولت بر چرخ ما برآمد
شمارهٔ ۹۷ — خوبی و بتا از تو جفا دور نباشد
شمارهٔ ۱۰۶ — تا فضل خدا بر صفت ذات برآمد
شمارهٔ ۱۰۵ — روح القدس از کوی خرابات برآمد
شمارهٔ ۱۰۸ — گشودم در ازل مصحف، رخ یارم به فال آمد
شمارهٔ ۱۱۲ — تقلید روان از ره توحید بعیدند
شمارهٔ ۱۰۷ — بهار آمد بهار آمد بهارِ سبزپوش آمد
شمارهٔ ۱۰۹ — چنین که چهره خوب تو دلبری داند
شمارهٔ ۱۱۱ — عارفان از دو جهان صحبت جانان طلبند
شمارهٔ ۱۱۰ — دل زار از تو بیزاری تواند کرد، نتواند
شمارهٔ ۱۱۵ — کیست که از ره کرم حاجت ما روا کند
شمارهٔ ۱۱۸ — یار ما صاحب حسن است جفا چون نکند
شمارهٔ ۱۱۹ — چشمی که جز مطالعه روی او کند
شمارهٔ ۱۲۰ — ماه بدر از روی خورشیدم حکایت می‌کند
شمارهٔ ۱۱۴ — عشاق، هوای رخ زیبای تو دارند
شمارهٔ ۱۱۶ — تشبیه رویت آن که به گل یاسمن کند
شمارهٔ ۱۱۷ — دل فغان از جورت ای جان حاش لله چون کند؟
شمارهٔ ۱۱۳ — آنان که به تقلید مجرد گرویدند
شمارهٔ ۱۲۷ — دردمندان تو اندیشه درمان نکنند
شمارهٔ ۱۲۴ — آنجا که وصف سرو گل اندام ما کنند
شمارهٔ ۱۲۵ — عابدان حق سجود قبله رویت کنند
شمارهٔ ۱۲۶ — سر چه باشد که نثار قدم یار کنند
شمارهٔ ۱۲۱ — عقل را سودای گیسوی تو مجنون می‌کند
شمارهٔ ۱۲۸ — صور دمم تا همه بی جان شوند
شمارهٔ ۱۲۲ — صاحب نظران قیمت سودای تو دانند
شمارهٔ ۱۲۳ — عارفان روی تو را نور یقین می‌خوانند
شمارهٔ ۱۳۵ — آفتاب روی یار از مطلع جان رخ نمود
شمارهٔ ۱۳۴ — نیستم یک دم ز عشقت ای صنم پروای خود
شمارهٔ ۱۳۳ — بازآ که بی رویت شدم سیر از جهان و جان خود
شمارهٔ ۱۳۲ — آمد از کتم عدم این نطفه در ملک وجود
شمارهٔ ۱۲۹ — حق بین نظری باید تا روی مرا بیند
شمارهٔ ۱۳۱ — قبله عشاق عارف صورت رحمان بود
شمارهٔ ۱۳۰ — قمر از روی تو دارد خبری، می‌گویند
شمارهٔ ۱۳۶ — گر ماه من شبی چون تابان قمر برآید
شمارهٔ ۱۴۳ — کشته عشق ترا گر خونبها خواهد رسید
شمارهٔ ۱۳۸ — به جان وصل تو می‌خواهم ولیکن برنمی‌آید
شمارهٔ ۱۴۰ — مرا خون هست از چشمم، می و ساغر نمی‌باید
شمارهٔ ۱۳۹ — مقام عشق مهرویان دل پردرد می‌باید
شمارهٔ ۱۴۲ — آن کو نظر به روی تو کرد و خدا ندید
شمارهٔ ۱۳۷ — شبی که ماه من از مطلع جمال برآید
شمارهٔ ۱۴۴ — جان به لب تا نرسید از تو به کامی نرسید
شمارهٔ ۱۴۱ — بیا که بی‌تو مرا این جهان نمی‌باید
شمارهٔ ۱۴۵ — ساقی سیمین برآمد باده می‌باید کشید
شمارهٔ ۱۴۷ — روشن است این و راست می‌گوید
شمارهٔ ۱۴۶ — شرح غم دل ما با یار ما که گوید؟
شمارهٔ ۱۵۱ — دوش باز آمد به برج آن طالع ماهم دگر
شمارهٔ ۱۵۲ — ای با دلم عشق تو را هر لحظه بازاری دگر
شمارهٔ ۱۴۸ — کفر زلفت گر نهد بر سر مرا یکبار بار
شمارهٔ ۱۴۹ — مست جام حسن یارم وز دو چشمش پرخمار
شمارهٔ ۱۵۰ — در خرابات عشق وقت سحر
شمارهٔ ۱۵۹ — بر سینه من ناوک مژگان زده‌ای باز
شمارهٔ ۱۶۰ — بر سر کوی تو دارم سر سربازی باز
شمارهٔ ۱۵۵ — دلبری دارم بغایت شوخ چشم و فتنه گر
شمارهٔ ۱۵۳ — ای گل روی تو را حسن و بهایی دگر
شمارهٔ ۱۵۴ — رق منشور است انسان، رق نگر
شمارهٔ ۱۵۸ — ای ز آفتاب رویت روز جهان منور
شمارهٔ ۱۵۶ — اگر او او نماید ید رخ چون مه مه و خور خور
شمارهٔ ۱۵۷ - استقبال از حافظ — تکیه کن بر فضل حق، ای دل ز هجران غم مخور
شمارهٔ ۱۶۶ — می‌کشد دل یک طرف خط تو کاکل یک طرف
شمارهٔ ۱۶۷ — صراحی می‌زند هردم انالحق
شمارهٔ ۱۶۴ — باطن صافی ندارد صوفی پشمینه پوش
شمارهٔ ۱۶۵ — رشته پرتاب جان تا چند سوزانم چو شمع
شمارهٔ ۱۶۸ — ای صبا هست رخ یار به غایت نازک
شمارهٔ ۱۶۱ — زلف یارم را نه تنها دلبری کار است و بس
شمارهٔ ۱۶۳ — ای صورت جمالت بر لوح جان منقش
شمارهٔ ۱۶۲ — ز من که طایر قافم نشان عنقا پرس
شمارهٔ ۱۷۰ - ستایش فضل‌الله نعیمی — دولت وصل تو را یافته‌ام در کپنک
شمارهٔ ۱۶۹ - ستایش فضل‌الله نعیمی — تا شنیدم سخن فضل خدا در کپنک
شمارهٔ ۱۷۱ — ای از لب تو تنگ شکر آمده به تنگ
شمارهٔ ۱۷۳ — در ضمیرم روز و شب نقش تو می‌بندد خیال
شمارهٔ ۱۷۲ — این چه چشم است این چه ابرو این چه زلف است این چه خال؟
شمارهٔ ۱۷۴ — خرامان میرود دلبر به بستان وقت گل گل گل
شمارهٔ ۱۷۶ — بر من جفا ز غمزه یار است والسلام
شمارهٔ ۱۷۵ — ای ز رخسارت الی الرحمن ذوالعرش السبیل
شمارهٔ ۱۸۱ — نظر برداشت از من تا حبیبم
شمارهٔ ۱۷۹ — من به توفیق خدا، ره به خدا یافته‌ام
شمارهٔ ۱۸۲ — من شاهباز زاده شاه شریعتم
شمارهٔ ۱۸۴ — به بوی زلف مشکینت گرفتار صبا بودم
شمارهٔ ۱۸۰ — تا منور شد ز خورشید رخ او دیده‌ام
شمارهٔ ۱۸۳ — من گنج لامکانم اندر مکان نگنجم
شمارهٔ ۱۷۸ — صورت رحمان من آن روی نکو دانسته‌ام
شمارهٔ ۱۷۷ — لوح محفوظ است رویش زلف و خال و خط کلام
شمارهٔ ۱۸۹ — هر آن نقشی که می بندی نگارا ناقش آنم
شمارهٔ ۱۹۱ - ستایش فضل‌الله نعیمی — پیش روی فضل حق جان را یقین قربان کنم
شمارهٔ ۱۸۸ — ترک شراب کی کنم من که چو رند فاسقم؟
شمارهٔ ۱۸۷ — قسم به مهر جمالت که جز تو ماه ندارم
شمارهٔ ۱۹۲ — شد ملول از خرقه ازرق دل من، چون کنم؟
شمارهٔ ۱۸۵ — در خمارم ساقیا! جام جمی می‌بایدم
شمارهٔ ۱۹۰ — منم آن دو هفته ماهی که بر آسمان جانم
شمارهٔ ۱۸۶ - ستایش فضل‌الله نعیمی — من آن گنجم که در باطن هزاران گنج زر دارم
شمارهٔ ۱۹۳ - ستایش فضل‌الله نعیمی — فضل اله یار شد یار دگر چه می‌کنم
شمارهٔ ۲۰۰ — صلاح از ما مجو زاهد که ما رندیم و قلاشیم
شمارهٔ ۱۹۴ — چشم مستش به خواب می‌بینم
شمارهٔ ۱۹۵ — شبی چون شمع می خواهم که پیش یار بنشینم
شمارهٔ ۱۹۷ — علت غایی ز امر کن فکان ما بوده‌ایم
شمارهٔ ۱۹۸ — ما مرید پیر دیر و ساکن میخانه‌ایم
شمارهٔ ۱۹۶ — ما حاصل از حیات رخ یار کرده‌ایم
شمارهٔ ۱۹۹ — چشم ما بینا به حق شد، ما به حق بینا شدیم
شمارهٔ ۲۰۷ — ح ا ج یا خدای جهان!
شمارهٔ ۲۰۵ — ناوک غمزه هر دمم می زند از کمین کمان
شمارهٔ ۲۰۲ — ای که نگذشتی ز رویش بر صراط مستقیم
شمارهٔ ۲۰۳ — گوهر گنج حقیقت به حقیقت ماییم
شمارهٔ ۲۰۸ — ای جمالت گشته پیدا در نهان خویشتن
شمارهٔ ۲۰۶ — سر خدا که بود نهان در همه جهان
شمارهٔ ۲۰۱ — با روی او مگو که ز گلزار فارغیم
شمارهٔ ۲۰۴ — شق شد سماوات دخان از وجه خوب دلبران
شمارهٔ ۲۰۹ — به کوی یار می‌باید به چشم خون‌فشان رفتن
شمارهٔ ۲۱۱ — تو رسم دلبری داری و دانی دلبری کردن
شمارهٔ ۲۱۲ — بیار باده که عید است و روز می خوردن
شمارهٔ ۲۱۰ — حدیث لعل تو نتوان بدین زبان گفتن
شمارهٔ ۲۱۳ — طالب توحید را باید قدم بر «لا» زدن
شمارهٔ ۲۱۴ — گفته بودی با تو کار من به سر خواهد شدن
شمارهٔ ۲۱۶ — من ز عشق یار نتوانم به جان بازآمدن
شمارهٔ ۲۱۵ — طالب یار، اول او را یار می‌باید شدن
شمارهٔ ۲۲۲ — قصد زلف یار داری در سر ای دل هی مکن
شمارهٔ ۲۲۳ — با بخت سعد یارم چون هست یار با من
شمارهٔ ۲۱۹ - ستایش فضل‌الله نعیمی — گر طالب بقایی اول فنا طلب کن
شمارهٔ ۲۲۱ - نکوهش دزدان لباس روحانیت — ای دل ار پختهٔ عشقی، طمعِ خام مکن
شمارهٔ ۲۱۸ — ساقی! نسیم وقت گل آمد شتاب کن
شمارهٔ ۲۲۰ - در ستایش حافظ — بیا ای گنج بی پایان، چو خود ما را توانگر کن
شمارهٔ ۲۱۷ — نه چرخ دیده نه سیاره از بدایت حسن
شمارهٔ ۲۲۴ — گل ز خجالت آب شد پیش رخ نگار من
شمارهٔ ۲۲۵ - ستایش فضل‌الله نعیمی — گر شبی بازآید از در شمع جان افروز من
شمارهٔ ۲۳۲ — روی خداست ای صنم روی تو، رای من ببین
شمارهٔ ۲۲۸ — ای در بلا فتاده دل مبتلای من
شمارهٔ ۲۲۷ — آن شهنشاهم که از نطق «هی العلیا»ی من
شمارهٔ ۲۲۹ — با چنین حسن آن صنم گر بی حجاب آید برون
شمارهٔ ۲۲۶ — ای دهانت پسته خندان من
شمارهٔ ۲۳۰ — گر شبی ماه من از ابر نقاب آید برون
شمارهٔ ۲۳۱ — آن که ماه از شرم رویش بی نقاب آید برون
شمارهٔ ۲۳۸ — آیینه دل پاک دار، ای طالب دیدار او
شمارهٔ ۲۳۹ — زلفت شب است ای سیمتن! رویت مه تابان در او
شمارهٔ ۲۳۴ — ای سر زلف شکن بر شکن و چین بر چین
شمارهٔ ۲۳۳ — عاقل دانا بیاب آیت سحر مبین
شمارهٔ ۲۳۵ — ماه اگر خوانم رخت را، نیست مه تابان چنین
شمارهٔ ۲۳۶ — عشق اگر بازد کسی با روی دلداری چنین
شمارهٔ ۲۳۷ — ندا آمد به جان از چرخ پروین
شمارهٔ ۲۴۰ — نگارا بی‌سر زلفت پریشانم، به جان تو
شمارهٔ ۲۴۱ — عاشقم بر قامت رعنای تو
شمارهٔ ۲۴۶ — با غیر مگو حالم، کاغیار نداند به
شمارهٔ ۲۴۸ — ای خیال چشم مستت خون صهبا ریخته
شمارهٔ ۲۴۳ — دویی شرک است از آن بگذر، موحد باش و یکتا شو
شمارهٔ ۲۴۲ — دل مردم به جان آمد ز دست آن کمان ابرو
شمارهٔ ۲۴۵ — ای جان عاشق از لب جانان ندا شنو
شمارهٔ ۲۴۴ — در عشق تو ای مهرو! عاشق چو منی کوکو؟
شمارهٔ ۲۴۷ — باز آمد آن خورشید جان در رخ نقاب انداخته
شمارهٔ ۲۵۴ — ای جمالت نسخه اسماء حسنی آمده
شمارهٔ ۲۵۳ — ای به میان دلبران زلف تو بر سر آمده
شمارهٔ ۲۵۲ — ای رخ ماه پیکرت شاهد بر پری زده
شمارهٔ ۲۵۰ — ای بر گل عذارت ریحان تر نوشته
شمارهٔ ۲۵۵ - نکوهش قضات رشوه‌خوار — دلیل ما شد آن ساقی به دارالعیش میخانه
شمارهٔ ۲۵۶ — منم آن رند فرزانه که دادم جان به جانانه
شمارهٔ ۲۵۱ — ای نوبت جمال تو در ملک جان زده
شمارهٔ ۲۴۹ — ماییم دل ز عالم بر زلف یار بسته
شمارهٔ ۲۶۰ — بر گرد مه ز مشک خطی برکشیده‌ای
شمارهٔ ۲۶۱ — دلیل صبح سعادت، محمد عربی
شمارهٔ ۲۶۲ — ای که حاجت ز در اهل ریا می‌طلبی
شمارهٔ ۲۵۸ — ای ماه من چرا ستم از سر گرفته‌ای
شمارهٔ ۲۵۹ — بر گل از عنبر تر نقطه سودا زده‌ای
شمارهٔ ۲۶۴ — یارب، ای سرو من! امشب در کنار کیستی؟
شمارهٔ ۲۵۷ — تا بر اطراف سمن مشک ختن ریخته‌ای
شمارهٔ ۲۶۳ — گر شبی دولت به دستم زلف یار انداختی
شمارهٔ ۲۶۷ — ای ظاهر از مظاهر اشیا! خوش آمدی
شمارهٔ ۲۶۸ — گر کنی قبله جان روی نگاری، باری
شمارهٔ ۲۶۶ — ای باغ جنت از گل روی تو آیتی
شمارهٔ ۲۶۹ — منه بر مهر خوبان دل، نصیب از عقل اگر داری
شمارهٔ ۲۷۰ — گمان مبر که به صد جور و صد دل آزاری
شمارهٔ ۲۷۲ — وصالت عمر جاوید است و بخت سعد و فیروزی
شمارهٔ ۲۶۵ — ای ز قیام قامتت هر طرفی قیامتی
شمارهٔ ۲۷۱ — ای بر دل پردردم هردم ز تو آزاری
شمارهٔ ۲۷۹ — دل ما جای غم توست و تو هم می‌دانی
شمارهٔ ۲۷۳ — با چنین رفتن، به منزل کی رسی؟
شمارهٔ ۲۷۶ - ستایش فضل‌الله نعیمی — فضل حق می‌دهدم هردم از این می جامی
شمارهٔ ۲۷۷ — گوهر دریای وحدت آدم است، ای آدمی
شمارهٔ ۲۷۴ — عاشقانت گرچه بسیارند، ما زانها یکی
شمارهٔ ۲۸۰ — به عشقت جان و دل دادم به غم زان گشتم ارزانی
شمارهٔ ۲۷۸ — بیار ای ساقی مهوش! می گلرنگ روحانی
شمارهٔ ۲۷۵ - ستایش فضل‌الله نعیمی — دم حق دمید در ما، دم فضل لایزالی
شمارهٔ ۲۸۴ — اگر میرم ز ناز نازنینی
شمارهٔ ۲۸۵ — زهی چشم و زهی ابرو، زهی روی
شمارهٔ ۲۸۶ — پاک دار آینه ات آینه اللهی
شمارهٔ ۲۸۷ — گر تو عاشق می شوی بر «واو» شو بر «جیم » و «هی »
شمارهٔ ۲۸۲ — زلف را بر هر دو رخ جا می کنی
شمارهٔ ۲۸۸ — از می عشقش کنون مستم نه هی
شمارهٔ ۲۸۳ — جام شراب و ساقی زیبا و بانگ نی
شمارهٔ ۲۸۱ — بیا ای احسن صورت! بیا ای اکمل معنی
شمارهٔ ۲۹۰ — ببرد آرام و صبر از من پری پیکر دلارایی
شمارهٔ ۲۸۹ — ز سودای سر زلفش سرم دنگ است و سودایی