شمارهٔ ۱ نسیمی
عمادالدین نسیمی / اشعار عربی و ملمع / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
انی لقد اتصلت بالذات
یا من قطع الوصال هیهات
لما قرن سعود نجمی
ابدا قمری بالاتصالات
یا نایمة العیون باللیل
فی العشق من اهتمام او بات
فی الکأس تلالؤ الحمیا
یکفی لک هذه العلامات
انی لعطشت ایها الروح
من راحکم قم اسقنی هات
فی حبک کل عاشق هو
ما صار شهیدا انه مات
یا من انا انت انت عینی
من بعد تساقط الاضافات
من کل فانما علیها
هذا لک کافیا فی الاثبات
یا من متصورا سوایی
ایامک کلها لقد فات
غیری هلکت و ما بقی الیوم
فیها هو کائن سوی الذات
فی الواحد اذ بقیت غیری
من این یجی الی المنافات
یا نورک فی السماء و الارض
انت المصباح و انت مشکات
لو کان لی الشریک فی الکون
لا شرکت به و اعبد اللات
قد اظهر کنزه نسیمی
کلا هو للوجوه مرآت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن شعری است که به عشق و ارتباط عاطفی اشاره دارد. شاعر به ارتباط خود با معشوقه‌اش می‌پردازد و از شدت محبت و اشتیاقش صحبت می‌کند. او به زیبایی‌های عشق و تأثیرات عمیق آن بر روح و جان اشاره می‌کند و عشق را به عنوان یک نور و روشنایی در زندگی خود توصیف می‌کند. همچنین، او تأکید می‌کند که عشق واقعی او را به مقام شهیدان می‌رساند و از اینکه تنها به معشوق خود می‌اندیشد، ابراز خوشحالی می‌کند. در نهایت، او با تأکید بر این که هیچ چیزی در جهان نمی‌تواند با آن عشق مقایسه شود، به عمق احساسات و وابستگی‌اش به معشوقه‌اش اشاره می‌کند.