شمارهٔ ۳ نسیمی
عمادالدین نسیمی / اشعار عربی و ملمع
رَأَیتُ وَجهَک مَن تَحتَ شِعرَک لَیلا
بِنورِ وَجهَک یا ذَالجَلال والِاکرام
اِذا فَنیتُ فَقُل لی بِفَضلَک فَضلا
وَجَدتُ وَجهُ بَقایی بِفیٰ و ضاد و لام
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در شعر، شاعر به زیبایی و درخشندگی چهرهای اشاره میکند که در زیر موهای لیلا نمایان است. او با ذکر این زیبایی، به بزرگی و جلال الهی اشاره میکند و از خداوند درخواست فضل و رحمت دارد. در نهایت، شاعر میگوید که با توجه به این زیبایی، او پی برده که چهرهاش ابدی و پایدار خواهد بود.