شمارهٔ ۳۴ نسیمی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، عشق به عنوان عاملی معرفی می‌شود که رازهای وجود انسان را نمایان می‌کند. عشق باعث می‌شود تا نقاط محدود و خاکی وجود، به وسعت و روشنایی برساند و به این ترتیب، صفات و چهره واقعی انسان را در نمایش بگذارد؛ به گونه‌ای که این ویژگی‌ها بر در و دیوار وجود او نقش می‌بندند.