شمارهٔ ۱۰۶ نشاط اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره ارتباط عمیق بین روح و جسم و عشق الهی صحبت می‌کند. شاعر بیان می‌کند که وجود جسمی بدون روح، بی‌معنی است و فقط انسانی که به عشق و یاد معشوق خود غرق شود، می‌تواند حقیقت انسان بودن را درک کند. او می‌گوید که کسی که بر غم دیگران خندیده باشد، حقیقتاً انسان نیست. همچنین، در این دنیا که پر از درد و شادی است، عاقل کسی است که به پایان کارها فکر کند و از زندگی بهره‌برداری صحیح داشته باشد. در انتها، شاعر از خداوند درخواست می‌کند به درویش‌ها و فقرا توجه و محبت کند.