غزلیات — دیوان اشعار نشاط اصفهانی

Name: غزلیات — دیوان اشعار نشاط اصفهانی
Author: نشاط اصفهانی

نشاط اصفهانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۷ — نشناخت دل از زلف تو ویرانهٔ خود را
شمارهٔ ۵ — ای فروغ ماه از شمع شبستان شما
شمارهٔ ۴ — هر بلایی کزو رسید مرا
شمارهٔ ۱ — صبح شد برخیز و برزن دامن خرگاه را
شمارهٔ ۸ — دادم بغمت شادی این هر دو جهان را
شمارهٔ ۶ — تهی کردیم از نامحرمان هم دیده و دل را
شمارهٔ ۲ — بر سر کوی خرابات مقامی‌ست مرا
شمارهٔ ۳ — صبح است و گشادند در دیر مغان را
شمارهٔ ۱۰ — نام تو کلید بستگی‌ها
شمارهٔ ۱۶ — به یاد آرید یاران مردن حسرت‌نصیبی را
شمارهٔ ۱۴ — آب گو بگذر ز سر این خانه را
شمارهٔ ۱۵ — یا رب که چشم بد نرسد آن نگاه را
شمارهٔ ۱۲ — جز بجان کس نشناسد صفت جانان را
شمارهٔ ۱۱ — درد چون نیست چه تأثیر بود درمان را
شمارهٔ ۹ — بگذر ای ناصح فرزانه ز افسانهٔ ما
شمارهٔ ۱۳ — منع نظاره روا نیست تماشایی را
شمارهٔ ۲۴ — خار از آن باغ بپای دل ماست
شمارهٔ ۱۷ — پیداست سر وحدت از اعیان اماتری
شمارهٔ ۲۰ — از عاشقان چه خوشتر رسوایی و ملامت
شمارهٔ ۱۸ — شمیم باد بهاری ببین و فیض سحاب
شمارهٔ ۲۱ — گاه کاخ است نه وقت چمن است
شمارهٔ ۱۹ — حل العزام خلو اذا مهجة کئیب
شمارهٔ ۲۳ — رخی بغیر رخ دوست در مقابل نیست
شمارهٔ ۲۲ — حلقه‌ای خواهم به گوش ای عشق از زنجیر دوست
شمارهٔ ۲۸ — تنها نه من که چشم جهانی به روی تست
شمارهٔ ۳۰ — دلگشا بی یار زندان بلاست
شمارهٔ ۳۱ — کشور دل از جهانی دیگر است
شمارهٔ ۲۶ — در دلم جلوه نما یا شمری فرسنگ است
شمارهٔ ۲۹ — صبح است و بهار است و گل و نقل و نبید است
شمارهٔ ۳۲ — بیا که نوبت مستی عشق و شرب مدام است
شمارهٔ ۲۵ — بر آستان بنشین گر بخانه راهی نیست
شمارهٔ ۲۷ — فرخنده پیکریست که سر در هوای تست
شمارهٔ ۳۴ — هر کرا دل، دلبری را منزل است
شمارهٔ ۳۵ — در عشق هیچ مرحله جای درنگ نیست
شمارهٔ ۳۸ — زنده بی عشق کسی در همه ی عالم نیست
شمارهٔ ۳۶ — قرارگاه جهان بر مدار تقدیر است
شمارهٔ ۳۹ — گرچه ما را پای تا سرجرم و سر تا پا خطاست
شمارهٔ ۳۷ — بهر جا بنگرم بالا و گرپست
شمارهٔ ۴۰ — حاصل هر دو جهان خوشه ای از خرمن ماست
شمارهٔ ۳۳ — سرتاسر عالم به تن امروز سری نیست
شمارهٔ ۴۷ — مهی امشب مگر در خانهٔ ماست
شمارهٔ ۴۸ — راه بیرون شدن از هر دو جهانم هوس است
شمارهٔ ۴۲ — این سرما و آن خم زنجیر اوست
شمارهٔ ۴۱ — روز طرب و خرمی دولت و دین است
شمارهٔ ۴۴ — شمشیر بدست آمد سر مست زجام است
شمارهٔ ۴۶ — فصل گل است و موسم دیوان و گاه نیست
شمارهٔ ۴۵ — از خواجگان کرامت و از بندگان خطاست
شمارهٔ ۴۳ — غم به جایی فکند رخت که غمخواری هست
شمارهٔ ۵۶ — شاهد ما چه غم ار پرده دروقلاش است
شمارهٔ ۵۴ — جان و جانان، دل و دلبر به هم است
شمارهٔ ۵۵ — آگاه کسی ز کار ما نیست
شمارهٔ ۴۹ — سرم خوش است و دو عالم به مدعای من است
شمارهٔ ۵۲ — بستم ز دعا لب که دعا بی هوسی نیست
شمارهٔ ۵۳ — زاهد ار ره ندهد خانه ی خماری هست
شمارهٔ ۵۰ — جانم بلب و جام لبالب ز شراب است
شمارهٔ ۵۱ — خاک بادا بسری کش اثر از سنگی نیست
شمارهٔ ۶۴ — رقیب را مگر الفت بپاسبان باقیست
شمارهٔ ۶۲ — عشق آفت و حسن دلفریب است
شمارهٔ ۵۸ — گر بسوزیم بآتش همه گویند سزاست
شمارهٔ ۵۷ — فرخنده طایری که گرفتار دام تست
شمارهٔ ۶۱ — مثال این تن خاکی و خاک، آب و حباب است
شمارهٔ ۵۹ — وقت آن شد که ز میخانه در آیم سر مست
شمارهٔ ۶۰ — گر شهر حرام است و گرماه صیام است
شمارهٔ ۶۳ — شمشیر تو چشمه ی حیات است
شمارهٔ ۶۹ — حاصل انجام جز کشته ی آغاز نیست
شمارهٔ ۶۸ — نوبت عیداست و عید دولت و دین است
شمارهٔ ۶۷ — درد ما را نوبت بهبودی است
شمارهٔ ۷۱ — عالمی در شادی و ما را غم است
شمارهٔ ۶۵ — اگرت دیده و دل شیفته و گریان نیست
شمارهٔ ۷۰ — نوبت خرمی بستان است
شمارهٔ ۷۲ — سر نهادیم به سودای کسی کاین سر ازوست
شمارهٔ ۶۶ — جز بر این در سری به سامان نیست
شمارهٔ ۷۷ — این چه دشت است که سرتاسر آن گردی نیست
شمارهٔ ۷۸ — دوست می‌گفتم ترا زاول نه آن می‌بینمت
شمارهٔ ۷۴ — قاصدی مژده رسان در راه است
شمارهٔ ۷۳ — زان شعله که در دلم نهان است
شمارهٔ ۷۹ — چه شتابی از پی من تو که رنجه شد سمندت
شمارهٔ ۸۰ — هر کرا دل با خدای مطلق است
شمارهٔ ۷۵ — ای جمالت شمع هر جا محفلی ست
شمارهٔ ۷۶ — چشم صاحبنظران خیره بر آن ایوان است
شمارهٔ ۸۲ — پیوند غمت گسستنی نیست
شمارهٔ ۸۳ — بعد از این فارغ ز غوغای جهان می‌خواهمت
شمارهٔ ۸۵ — بدردم ننگرد درمانم این است
شمارهٔ ۸۷ — سلسله ای ساخته کاین جعد موست
شمارهٔ ۸۸ — روز آسایش و آرایش و دین و دنیاست
شمارهٔ ۸۱ — حاجت به عرض حاجت و اظهار حال نیست
شمارهٔ ۸۴ — مثال هستی با نیستی روان و تن است
شمارهٔ ۸۶ — ما هم چو پرده برفکند آفتاب چیست
شمارهٔ ۹۶ — نه دست من همین بهر هلاکم دامنت گیرد
شمارهٔ ۹۴ — من و دل را بکویی منزلی بود
شمارهٔ ۹۳ — من و از خون دل پیمانه‌ای چند
شمارهٔ ۹۲ — حاجتی دارم و حاشا که بگفتار آید
شمارهٔ ۹۰ — کشتن عاشق مباحستی مباح
شمارهٔ ۹۱ — هم سبزه سر زد از چمن و هم سمن ز شاخ
شمارهٔ ۹۵ — دل از سر کویت هوس خانه ندارد
شمارهٔ ۸۹ — من نه آن غرقه که از بحر برندش به کنار
شمارهٔ ۱۰۴ — پنجه از خون دل ماست که رنگین دارد
شمارهٔ ۹۸ — دل عاشق اگر غمگین پسندند
شمارهٔ ۱۰۰ — از سر کوی سلامت سفری می‌باید
شمارهٔ ۱۰۲ — هر نفس مجلس ما دوش معطر می‌شد
شمارهٔ ۹۷ — اگر اینست غم عشق فزون خواهد شد
شمارهٔ ۹۹ — این نکویان که بلای دل اهل نظرند
شمارهٔ ۱۰۱ — هر چه جز ذکر تو افسانهٔ لاطایل بود
شمارهٔ ۱۰۳ — شادمان غمزده و غمزدگان دلشادند
شمارهٔ ۱۰۸ — تا به کی این صبح و این شام مکرر بگذرد
شمارهٔ ۱۱۰ — روزی آخر رخت از پرده عیان خواهم کرد
شمارهٔ ۱۱۱ — دفتر دانش سراسر سوختند
شمارهٔ ۱۰۹ — عشق از اول رخنه در تن می‌کند
شمارهٔ ۱۱۲ — گذری باد بر آن زلف معنبر دارد
شمارهٔ ۱۰۷ — سوی جانان جانم از تن می‌برند
شمارهٔ ۱۰۵ — دو چشم مست تو فرهنگ هوشیارانند
شمارهٔ ۱۰۶ — تن به جان زنده و جان زنده به جانان باشد
شمارهٔ ۱۱۹ — مژده ای دل که شهنشاه جهان باز آمد
شمارهٔ ۱۱۸ — طاعت از دست نیاید گنهی باید کرد
شمارهٔ ۱۱۳ — بدین درگه یکی را سر شکستند
شمارهٔ ۱۱۷ — ای مبارک شب فیروز امید
شمارهٔ ۱۱۴ — عمر بگذشت و نماندست جز ایامی چند
شمارهٔ ۱۱۶ — راز ما خلوتیان بر سر بازار افتاد
شمارهٔ ۱۲۰ — گر آزرده گر مبتلا می‌پسندد
شمارهٔ ۱۱۵ — دل از پی خطا شد و گامی خطا نکرد
شمارهٔ ۱۲۷ — دوش با یاد توام باز حکایت‌ها بود
شمارهٔ ۱۲۱ — بادهٔ عشق ترا دل جام شد
شمارهٔ ۱۲۴ — باز صحن باغ را مرآت محفل کرده‌اند
شمارهٔ ۱۲۸ — آنکه کین ورزد به من آگه ز مهر من نشد
شمارهٔ ۱۲۲ — رفت خیالش زدیده کو بدر آمد
شمارهٔ ۱۲۵ — بهار و موکب منصور شه ردیف هم آمد
شمارهٔ ۱۲۶ — آمد این سیل که بنیاد من از جا ببرد
شمارهٔ ۱۲۳ — بوی جان از نفس باد صبا می‌آید
شمارهٔ ۱۳۴ — شدی از قصه ی ما گر ملول افسانه ای دیگر
شمارهٔ ۱۳۱ — ستم آخر شد و بیداد به بنیاد آمد
شمارهٔ ۱۳۳ — ناصح اگر بر آن رخ نیکو نظر کند
شمارهٔ ۱۳۵ — بصید ما نظر افکند شهسوار دگر
شمارهٔ ۱۳۲ — عشق است کاگهان را غافل همی پسندد
شمارهٔ ۱۲۹ — دل به دلبر، جان به جانان می‌رسد
شمارهٔ ۱۳۶ — باز صبح است ای ندیم آن راح ریحانی بیار
شمارهٔ ۱۳۰ — هر کرا بر سر آن کو گذری می‌باید
شمارهٔ ۱۴۰ — در چشمهٔ خضر شعلهٔ طور
شمارهٔ ۱۴۱ — شکرانهٔ بازوان پر زور
شمارهٔ ۱۴۳ — زلف بر پا فکنده از سر ناز
شمارهٔ ۱۴۲ — عقل با عشق کی شود دمساز
شمارهٔ ۱۴۴ — ابر بر طرف گلستان گوهر افشان است باز
شمارهٔ ۱۳۷ — وقت است که تن جان شود و جان همه دلدار
شمارهٔ ۱۳۹ — دل از قید دو عالم رسته خوشتر
شمارهٔ ۱۳۸ — طفلی پی دیوانه زهر خانه درین شهر
شمارهٔ ۱۴۵ — چون به عکس آری نظر خورشید تابان است و بس
شمارهٔ ۱۴۷ — زین گرفتاری چه می‌جویی دلا آزاد باش
شمارهٔ ۱۴۸ — در کف عشق نهادیم عنان دل خویش
شمارهٔ ۱۴۹ — دیده ام و شنیده ام عاشقی و ملامتش
شمارهٔ ۱۴۶ — نگه مست و چشم هشیارش
شمارهٔ ۱۵۰ — نتوان داشت نگه باز زچشم سیهش
شمارهٔ ۱۵۱ — مردود خلق گشتم و گشتم پسند خویش
شمارهٔ ۱۵۲ — شکر نعمت آورم یا عذر ار تقصیر خویش
شمارهٔ ۱۵۷ — اگر چه ناصح ما مشفق است و خیر اندیش
شمارهٔ ۱۵۸ — زبان به عرض نیازی مگر گشودم دوش
شمارهٔ ۱۵۹ — افکنده سبزه بر کنف بوستان بساط
شمارهٔ ۱۶۰ — آگه از زخمم نگشتی ای شکار افکن دریغ
شمارهٔ ۱۵۴ — جوی شهد است لعل سیرابش
شمارهٔ ۱۵۳ — یا بیا افتادگان را دست گیر، افتاده باش
شمارهٔ ۱۵۵ — هیچ عاقل به خانه بندد نقش
شمارهٔ ۱۵۶ — لبم از آتش دل میزند جوش
شمارهٔ ۱۶۶ — عاشقان را عشق بس باشد کفیل
شمارهٔ ۱۶۷ — دیوانه و مست و باده نوشیم
شمارهٔ ۱۶۸ — هوای خود چو نهادم رضای او چو گزیدم
شمارهٔ ۱۶۲ — بگیر دست دل و سر بر آور از افلاک
شمارهٔ ۱۶۱ — خدا بر لب ولی دل در هوا غرق
شمارهٔ ۱۶۳ — بی عشق کس به دوست نیابد ره وصول
شمارهٔ ۱۶۴ — روشن از طلعت خورشید شود خانه ی گل
شمارهٔ ۱۶۵ — این خیال خودپرستانند غافل کان جمال
شمارهٔ ۱۷۴ — هر چه جویند ز ما در طلب آن باشیم
شمارهٔ ۱۶۹ — زشست شهسواری ناوکی تعویذ پر دارم
شمارهٔ ۱۷۵ — نوید لطف همی میرسد نهفته بگوشم
شمارهٔ ۱۷۳ — سلطان ملک فقرم و عشق است لشکرم
شمارهٔ ۱۷۰ — وقت شد وقت کزین جمع کناری گیریم
شمارهٔ ۱۷۲ — روز کی چند پی زهد و سلامت گیرم
شمارهٔ ۱۷۱ — عجب نبود بگلشن جا اگر فصل خزان دارم
شمارهٔ ۱۷۶ — جز رنج خمار ابدی نشئه ندیدیم
شمارهٔ ۱۷۷ — بازو مساز رنجه که ما خود فتاده‌ایم
شمارهٔ ۱۸۲ — از بس گداختم ز غمت ناتوان شدم
شمارهٔ ۱۸۴ — ما بندگان نه در خور این پایه بوده‌ایم
شمارهٔ ۱۷۹ — من که دارای جهان سخنم
شمارهٔ ۱۷۸ — جان چو میرفت چرا زیست تنم
شمارهٔ ۱۸۰ — پیر میخانه کند بر رخ اگر در بازم
شمارهٔ ۱۸۱ — ناله ها بر لب و از ناله اثرها داریم
شمارهٔ ۱۸۳ — نه هشیارم توان گفتن نه مستم
شمارهٔ ۱۸۹ — من نه آنم که دل آزرده ز بیداد شوم
شمارهٔ ۱۹۲ — شب عید است بیا تا لب ساغر گیریم
شمارهٔ ۱۸۵ — نه در دل فکر درمانم نه در سر قصد سامانم
شمارهٔ ۱۸۶ — چند دارد دل از اندوه جهان نا شادم
شمارهٔ ۱۹۰ — بندگان را به کف از جود تو حکمیست قدیم
شمارهٔ ۱۹۱ — آخر این روز بشب میرسد این صبح بشام
شمارهٔ ۱۸۷ — دوشینه بر مراد دل آمد به سر شبم
شمارهٔ ۱۸۸ — ای از صباح رویت روشن شب امیدم
شمارهٔ ۱۹۶ — تا چه گفتند که خاموش شدیم
شمارهٔ ۱۹۴ — به یاد نیست جز اینم که من به یاد تو باشم
شمارهٔ ۱۹۵ — روزی که نبینند نشانی بجهانم
شمارهٔ ۱۹۷ — از جان گذشته‌ایم و به جانان رسیده‌ایم
شمارهٔ ۱۹۸ — منم کاکنون به عالم غم ندارم
شمارهٔ ۱۹۳ — من بدین ساعد سیمین که تو داری دانم
شمارهٔ ۲۰۰ — بر چشمه ی نوش لبش افتاد چو راهم
شمارهٔ ۱۹۹ — طلعت دوست عیان میخواهم
شمارهٔ ۲۰۱ — ز آتش عشق نخستین قسم
شمارهٔ ۲۰۲ — غم عالم نبرد ره به دلم
شمارهٔ ۲۰۴ — اگر ره است و اگر بیره از قفای تو باشم
شمارهٔ ۲۰۸ — همین نه بنده ی حکم و مطیع فرمانم
شمارهٔ ۲۰۵ — بر آن سرم که به پیمانه دست بگشایم
شمارهٔ ۲۰۶ — بی تو میل گل و گلشن نکنم
شمارهٔ ۲۰۷ — چه غم ار نه برگ و باری و نه زاد راه دارم
شمارهٔ ۲۰۳ — زبان بر بند ای ناصح زپندم
شمارهٔ ۲۰۹ — هوسی کرده‌ام امروز که دیوانه شوم
شمارهٔ ۲۱۴ — تمام عیبم و از عیب خویش بی خبرم
شمارهٔ ۲۱۳ — در دست نفس سرکش مقهور و مضطریم
شمارهٔ ۲۱۵ — تا در پناه درگه خاقان اکبریم
شمارهٔ ۲۱۶ — دهر خرم از چه از عید کیان
شمارهٔ ۲۱۰ — گفتم از میکده یک چند سوی خانه شوم
شمارهٔ ۲۱۲ — آمدم تا رسم تو در عاشقی پیدا کنم
شمارهٔ ۲۱۱ — زتست پای گریزم ز تست دست ستیزم
شمارهٔ ۲۱۷ — گفتم که فاش می‌کند از پرده راز من
شمارهٔ ۲۲۳ — ماه بزم افروزم امشب بی نقاب است آنچنان
شمارهٔ ۲۲۲ — صبح عید و دهر خرم از بهار است اینچنین
شمارهٔ ۲۱۸ — گویند جان خواهد ز من این جان و این جانان من
شمارهٔ ۲۱۹ — خرم آنان کافرید از نور خود یزدانشان
شمارهٔ ۲۲۴ — دگرانند بهر سو نگران
شمارهٔ ۲۲۱ — صبح باز آمد و شب گشت نهان
شمارهٔ ۲۲۰ — چند گویی که سرانجام چو خواهد بودن
شمارهٔ ۲۲۷ — دل بدست آرو هر چه خواهی کن
شمارهٔ ۲۳۰ — او میرود ز پیش و من اندر قفای او
شمارهٔ ۲۳۱ — شاها هلال ماه نو از آفتاب خواه
شمارهٔ ۲۳۲ — دوش آمد به برم میْ‌زده خواب‌آلوده
شمارهٔ ۲۲۵ — لله الحمد نمردیم و بدیدیم چنین
شمارهٔ ۲۲۶ — گر نمیخواهی غمینم ساختن،شادم مکن
شمارهٔ ۲۲۹ — شب آمد و دل باز نیامد ز در او
شمارهٔ ۲۲۸ — خِیرِ مَقدَم عشق آمد باز و غم رفت از میان
شمارهٔ ۲۳۳ — توانایی چه جویی، خستگی به
شمارهٔ ۲۳۸ — دارد شب نومیدی ما صبح امیدی
شمارهٔ ۲۳۹ — ز ما گمگشتگان پرسید از آن کوی
شمارهٔ ۲۳۴ — بهار و عید مبارک به بخت شاهنشاه
شمارهٔ ۲۴۰ — هوسی میبردم سوی کسی
شمارهٔ ۲۳۵ — دیدیم کرانه تا کرانه
شمارهٔ ۲۳۶ — ساقیا برخیز کز پیمانه ای
شمارهٔ ۲۳۷ — بیا بصاحب ما بین که تاعیان نگری
شمارهٔ ۲۴۸ — ای شیفته ی روی نکوی تو جهانی
شمارهٔ ۲۴۳ — هم ز کارم منع کردی هم بکارم داشتی
شمارهٔ ۲۴۱ — نه جا بسایه ی شاخی نه پا بحلقه ی دامی
شمارهٔ ۲۴۲ — در اول جذب عشق از جانب جانانه بایستی
شمارهٔ ۲۴۴ — خامش ای دل منشین کو بودش رحم بسی
شمارهٔ ۲۴۷ — چرا چو ابر نگریی چرا چو باد نکوشی
شمارهٔ ۲۴۶ — نشاید ار چو تویی در کنار من باشی
شمارهٔ ۲۴۵ — مگو مرگ است بی او زندگانی
شمارهٔ ۲۵۰ — گر نه رخسار وی آشوب جهان بایستی
شمارهٔ ۲۵۲ — در همه کون و مکان نیست جز اینم هوسی
شمارهٔ ۲۵۱ — دل دگر با که سپارم که تو در جان منی
شمارهٔ ۲۵۳ — ترسم از چشم بد خلق رسد بر تو گزندی
شمارهٔ ۲۵۵ — بهزار نامه دارم ز تو حسرت جوابی
شمارهٔ ۲۴۹ — برون از خویشتن یک ره اگر گامی دو بگذاری
شمارهٔ ۲۵۶ — در بلورین خانه عکس طلعت داراستی
شمارهٔ ۲۵۴ — تا به کی افزایش تن کاهش جان تا به کی
شمارهٔ ۲۶۱ — بیا دور ساقی بگیریم جامی
شمارهٔ ۲۶۳ — ای روی دلارایت آرایش زیبایی
شمارهٔ ۲۵۷ — سرو سیمین که دیده در چمنی
شمارهٔ ۲۶۲ — تو بدین شکل و شمایل که به خود می‌نگری
شمارهٔ ۲۵۸ — پای سروی و گوشه ی چمنی
شمارهٔ ۲۶۰ — من و اندیشه ی باری که ندارد یاری
شمارهٔ ۲۵۹ — موکب شاه جهان آمده است و از پی
شمارهٔ ۲۶۴ — من در این جمع و پریشان دلم از غوغایی
شمارهٔ ۲۶۶ — مرهم دل‌های ریش از مشک ناب آورده‌ای
شمارهٔ ۲۶۹ — زهر سو بر بن در بینوایی
شمارهٔ ۲۶۸ — من فاش کنم غم نهانی
شمارهٔ ۲۷۰ — روزها رفت و نکردی بسوی ما نظری
شمارهٔ ۲۶۵ — بیا از دور ساقی گیر جامی
شمارهٔ ۲۶۷ — سرم خوش است برآنم که از سر مستی
شمارهٔ ۲۷۲ — یک بار نخواندند و نگفتند کجایی
شمارهٔ ۲۷۱ — ای جم از این می اگر جامی زنی
شمارهٔ ۲۷۳ — شب تیره وره سخت، چنین سست چرایی
شمارهٔ ۲۷۹ — نبود عجب ار برقی در خرمن ما بینی
شمارهٔ ۲۷۶ — در عشق روانیست نه دعوی نه گواهی
شمارهٔ ۲۷۷ — ما را که جام نبود رنجیم کی ز سنگی
شمارهٔ ۲۷۴ — این شهد نمیرسد بکامی
شمارهٔ ۲۷۵ — ای نفس اگر بخود نفسی نیک بنگری
شمارهٔ ۲۷۸ — نه دل به دست یاری نه سر به زیر باری
شمارهٔ ۲۸۰ — با ما سخن ز نیک و بد کار می‌کنی
شمارهٔ ۲۸۳ — یک شب نهان ز غیر بر ما نیامدی
شمارهٔ ۲۸۲ — پیوند عهدهاست که از هم گسسته‌ای
شمارهٔ ۲۸۴ — سقی من وابل لامن طلالی
شمارهٔ ۲۸۱ — با بندهٔ صادق چه عتابی چه عطایی