شمارهٔ ۴۷ نشاط اصفهانی
نشاط اصفهانی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
مهی امشب مگر در خانهٔ ماست
که عالم روشن از کاشانهٔ ماست
به آبادی مبر ای خواجه رنجی
ببین گنجی که در ویرانهٔ ماست
ملامت‌ها که بر من کردی امروز
روا بر ناصِح فرزانهٔ ماست
بگو با عاقلان زنجیر زلفش
نصیب این دل دیوانهٔ ماست
به هرجا شمع او مجلس‌فروز است
سزای سوختن پروانهٔ ماست
نه هر آبی نشاط‌انگیز باشد
شرابی جو که در میخانهٔ ماست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و شادی‌ای که در خانه‌اش وجود دارد اشاره می‌کند و از خواجه می‌خواهد که از رنجش دوری کند و به گنجی که در ویرانی‌اش وجود دارد توجه کند. او همچنین به ملامت‌هایی که امروز بر او رفته است، می‌پردازد و می‌گوید این ملامت‌ها بر ناصحان و عاقلانی که در عشقش غرق شده‌اند، رواست. شاعر به وجود روشنایی و گرمای دل در محافل اشاره می‌کند و می‌گوید این سوختن عاشقانه‌اش برای پروانه‌ها و دیگران سزاست. در انتها به نوشیدنی خاصی اشاره می‌کند که در میخانه‌اش موجود است و تأکید می‌کند که هر آبی نمی‌تواند شاداب‌کننده باشد.