شمارهٔ ۳۵ نشاط اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساس گناه و توبه‌ای عمیق اشاره دارد. شاعر به خداوند، به عنوان رحیم و ستار العیوب، می‌نگرد و از او می‌خواهد که عیوبش را پنهان کند. او اعتراف می‌کند که دوباره به عصیان و گناه بازگشته و این موضوع باعث شده که به رحمت خدا امیدوار باشد. شاعر از خدا طلب می‌کند که عیب‌های او را از دیگران پنهان کند تا فقط خود او از آن‌ها آگاه باشد. او به این نکته اشاره می‌کند که اگر خداوند پرده‌ها را کنار می‌زد و خود را به نمایش می‌گذاشت، نیکی‌ها و زشتی‌ها بهتر قابل تشخیص بودند. در نهایت، شاعر با امید به رحمت الهی، از خدا می‌خواهد که عیب‌هایش را حتی از خود او هم پنهان کند.