شمارهٔ ۴ نشاط اصفهانی
نشاط اصفهانی / مثنویات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
عشق از نو باز دستان‌ساز گشت
عکس سوی اصل آخر بازگشت
هجرها رفتند و آمد وصل‌ها
عکس‌ها رفتند سوی اصل‌ها
مرغی افتاده سوی دام از چمن
بس عجب گر گیرد آرام از چمن
ور گرفتاری او بسیار شد
مدتی مهجور از گلزار شد
طبع او با دام و دانه یار گشت
خاطر او فارغ از گلزار گشت
با هم آوازان بطرف گلستان
گاه در پرواز و گه در آشیان
تا بدان غایت برون از یاد کرد
کو همی خود را گمان آزاد کرد
باورش نامد که گلزاریش بود
با گل و گلشن سرو کاریش بود
بوی گل رو در چمن بنمایدش
رهنما جذب گلستان آیدش
عشق از نو باز دستان ساز کرد
مرغ سوی آشیان پرواز کرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به توصیف عشق و ارتباط آن با زیبایی و طبیعت می‌پردازد. او از تحولات عشق و دلتنگی‌ها می‌گوید که درنهایت به وصال و آرامش منتهی می‌شود. مرغی که از چمن به دام افتاده، با وجود گرفتاری‌هایش، به یاد گلزار و زیبایی‌هایش می‌افتد و عشق دوباره در دل او جان می‌گیرد. این عاشق، با پرواز به سوی آشیان و گلستان، به یاد زیبایی و هارمونی زندگی می‌افتد و احساس آزادی و خوشی را تجربه می‌کند. در پایان، عشق دوباره جان می‌گیرد و مرغ به آشیان خود پرواز می‌کند.