بخش ۳۸ - مقامات می خوارگان حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تأمل درباره‌ی حال و هوای مستی و تاثیر آن بر زندگی انسان‌ها می‌پردازد. شاعر به کنایه از میخوارگان و حال آنها سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که در ظاهر ممکن است بی‌خود به نظر برسند، اما در باطن رازها و دانایی‌هایی نهفته دارند. وی هشدار می‌دهد که زمستان، به عنوان نماد سختی و ناکامی، می‌تواند به خراب شدن روح و جان انسان‌ها منجر شود. همچنین تاکید می‌کند که افراد باید به درون خود و گنج‌های پنهان در آن مراجعه کنند، تا از خرابی‌های بیرونی رهایی یابند. در نهایت، شاعر بر این باور است که آسیب زدن به دل‌های مستان می‌تواند عواقب بدی داشته باشد، چرا که آنها به راحتی می‌توانند بدون هیچ ابزاری آسیب وارد کنند.