دستورنامه — حکیم نزاری
حکیم نزاری قهستانی / حکیم نزاری
فهرست شعرها
- بخش ۶ - پیری بطلب - در تسلیم — یکی پیر رهبر طلب ای جوان
- بخش ۲ - نعت رسول (ص) — گزین کرد فی الجمله از کاینات
- بخش ۳ - مناجات — الهی زفضلت نباشد بدیع
- بخش ۸ - سبب نظم کتاب — بقا باد این هر دو را بی شمار
- بخش ۵ - اندیشه و سخن — چو بر مرکبِ فکر گردم سوار
- بخش ۱ - توحید — قل الحمدلله نزاری فَقُل
- بخش ۷ - دو فرزند شایسته شهنشاه و نصرت و یاد تاج الدین محمد — مرا فضل بخشنده دین و داد
- بخش ۴ - فصل در اخلاق - خطاب به خود — نزاری ز پاکیزه کاران درای
- بخش ۱۶ - تبویب کتاب — سخن موجز و پرمعانی نکوست
- بخش ۱۴ - شهرت به شرب مدام — چو مشهور گشتم به شرب مدام
- بخش ۱۰ - حرمت شراب — شراب آن گهی دست شرّست و شور
- بخش ۱۵ - هدایت پدر — پدر رحمت الله چو آگاه شد
- بخش ۱۱ - مداح می — غذای تن و قوت جان است راح
- بخش ۱۳ - دلیل راه — پس از مدتی در میان آمدم
- بخش ۹ - تضمین بیت شیخ اجل سعدی — به تکرار و تَذکار عادت کنند
- بخش ۱۲ - یار عهد جوانی — به عهد جوانی چنان بودمی
- بخش ۱۹ - حکایت — یکی بود در شهرِ تون پیش ازین
- بخش ۲۲ - به مستی سواری مکن — به پایانِ مستی سواری مکن
- بخش ۲۰ - می، جوان‌مردِ نامرد — غرض آن که بر هرچه عادت کنی
- بخش ۲۴ - در جستن یار هم‌جنس — نشاید بر اسرار کردن ستیز
- بخش ۲۳ - حذر از ناجنس — مکن تا توانی به ناجنس میل
- بخش ۲۱ - ادب میزبانی — چو در خانه مهمان بری از پگاه
- بخش ۱۸ - دو تعلیم — گروه سه دیگر جهان گشتگان
- بخش ۱۷ - سه اندزر — سه باب است هر سه مبیّن کنم
- بخش ۳۰ - حکایت — سرآشفته ای مستِ خود رای بود
- بخش ۳۲ - می، سلطان بیدادگر — مکن اعتماد ای پسر بر شراب
- بخش ۳۱ - حفظ اعتدال — کسی را که می دم به دم می خورد
- بخش ۲۵ - نو باده — به نوباده هر هفته یاری مَکُن
- بخش ۲۶ - صبوحی — صبوح آفتِ مغز و ضعفِ دل است
- بخش ۲۷ - آیین اهل عراق — شنیدم که فرمان دهان عراق
- بخش ۲۹ - سخا به مستی — به مستی سخاوت بود نا پسند
- بخش ۲۸ - اهلیّت باده خواران — چو می روح بخشی نیاید به دست
- بخش ۴۰ - خلوت آباد حکیم — مرا هر چه با خویشتن بودمی
- بخش ۳۳ - نقل شراب — اطبّا ز نُقل اندک آورده‌اند
- بخش ۳۴ - حفظ دندان — چو نقلی گرفتی به دندانِ تنگ
- بخش ۳۷ - حکایت — برون آمدیم از نشابور مست
- بخش ۳۵ - کرامات می — ندیدیم هرگز به عمر دراز
- بخش ۳۸ - مقامات می خوارگان — ندانی اگر هیچ بویی بری
- بخش ۳۶ - حکایت — گذر بودمان بر براکوهِ تون
- بخش ۳۹ - حکایت — ربا خواره‌ای بود؛ بیدانیی
- بخش ۴۳ - من کیستم — مرا خود در اوقاتِ ردّ و قبول
- بخش ۴۶ - ایجاز سخن — سخن موجز و منتخب کرده ام
- بخش ۴۷ - تاریخ نظم — به چشمِ جهان دیدة دوربین
- بخش ۴۵ - خطاب به شاهنشاه و نصرت — الا ای جگر گوشگانِ پدر
- بخش ۴۱ - عروج و الهام — به اوقات دیگر دل مستِ من
- بخش ۴۸ - در مناجات و خاتمت — الاهی چو از نیّتم آگهی
- بخش ۴۴ - پس از توبه — پس از یک دو سالم که توفیق حی
- بخش ۴۲ - سبب تغییر حال — شبی هاتف غیبم آواز داد