شمارهٔ ۱۰۴ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، عاشق از غم فراق یار خود سخن می‌گوید و توصیف می‌کند که چگونه آتش هجران او را به شدت می‌سوزاند. او از درد و رنجی که به خاطر انتظار کشیدن دارد، می‌نالد و به یارش می‌گوید که غمش مانند صاعقه‌ای در جانش اثر گذاشته است. اشک‌هایش به خاطر سوزش دلش مانند قطرات باران می‌ریزد و نفسش نیز از شعله‌های آتش آلامش در حال احتراق است. او به شدت تحت تاثیر خیالاتش قرار گرفته و می‌گوید که همه آرامش و خوابش را از دست داده است. همچنین، اشاره می‌کند که عذاب عشقش به اندازه‌ای دردناک است که آرزو می‌کند آتش دوزخ نیز بر وجود عاصی تأثیر بگذارد.