شمارهٔ ۱۱۴۵ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گوینده به فردی اشاره می‌کند که از واقعیت و خودبینی فاصله گرفته و به خودمشغولی دچار شده است. او از این فرد می‌خواهد که به جای افتخار به نام و ننگ‌های ظاهری، از خودبینی رها شود و به اصل خود بپردازد. گوینده به او یادآوری می‌کند که اگر در مسیر درست و معنوی گام بردارد، می‌تواند به آرامش و کمال دست یابد. او همچنین به او هشدار می‌دهد که از گفتگو با بی‌خبران و دنیاپرستان پرهیز کند، شاید فرصتی برای او پیش آید تا از پایین‌ترین مرتبه‌ها به اوج برسد. در نهایت، دعوت به بازگشت به وظایف و ارزش‌های واقعی وجود دارد.