شمارهٔ ۱۲۷۵ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار به یاد روزهای خوشی می‌افتد که در کنار معشوق بوده و حالا از او دور افتاده است. او به تلخی از دوران سپری‌شده یاد می‌کند و حسرت می‌خورد که چقدر زمان مهربانانه بود. شاعر بیان می‌کند که دنیای بی‌وفا تغییر می‌کند و انسان‌ها همیشه در حالت ناپایداری هستند. او از معشوق می‌خواهد که اگر نمی‌خواهد زیبایی‌اش را نشان دهد، حداقل با دوستانش احوالپرسی کند. هرچند که عشقش از دلش نرفته، همچنان با غم او ارتباطی دارد و می‌خواهد به یاد معشوق باشد. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هیچ کسی نمی‌تواند از تنهایی و غم فراق خود فرار کند.