شمارهٔ ۱۳۱۵ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از شاعر به توصیف زیبایی و جذابیت فردی خاص می‌پردازد. شاعر به شکر و قند اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌داند آن شخص خوش‌سیما چه طعمی دارد. او زیبایی این فرد را با موارد مختلفی مقایسه می‌کند و می‌گوید نمی‌توان همه زیبایی‌ها را در یک دهن نادر یافت. همچنین به عشق و احساساتی که این فرد بر دل‌ها می‌گذارد، اشاره می‌کند و از سختی و دشواری عشق صحبت می‌کند. شاعر همچنین به ویژگی‌های ظاهری این شخص توجه دارد و حسادت و شور و هیجان عمومی را نسبت به او بیان می‌کند. در نهایت، او می‌گوید که نباید از عشق و زیبایی انتظار پاداش داشته باشیم؛ زیرا عشق واقعی به قیمت جان و دل آدمی است و نمی‌توان تعیین کرد که محبت چگونه و با چه بهایی باید مورد ارزیابی قرار گیرد.