شمارهٔ ۱۳۹۰ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عشق و معشوق خود ندا می‌دهد و از او می‌خواهد که به او سری بزند تا نور زندگی‌اش دوباره روشن شود. او بر این باور است که بی‌حضور معشوق، در بین دشمنان و غم‌های زندگی گیر کرده‌اند. شاعر از عدم ارتباط و دیدار معشوق گله‌مند است و دلش می‌خواهد که او ناگهان و بدون خبر به دیدارش بیاید. او در توصیف احساساتش به غزالی اشاره می‌کند و می‌گوید که دلش می‌خواهد شعری به این زیبایی سرود. شاعر با اشاره به آتش و زهد، می‌گوید که عشق او باید در دلش زنده بماند و نمی‌خواهد که نامش به فراموشی سپرده شود. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد که به او وفادار بماند و نگذارد که احساس ناامیدی او را بگیرد.