شمارهٔ ۲۵۵ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر احساسات عمیق خود را نسبت به معشوقش بیان می‌کند. او می‌گوید که جان و دلش همیشه با دوستش همراه است و عطر او در ذهنش باقی مانده است. زیبایی معشوقش او را مجذوب کرده و حتی اگر طبع او بد باشد، برای شاعر همچنان زیبا و دلپذیر است. شاعر در آرزوی جمال دوستش اشک می‌ریزد و قصد دارد تا زمانی که نتواند او را ببیند، اشک ریختن را ادامه دهد. زیبایی و قامت بلند معشوقش باعث می‌شود تا او احساس کند همیشه در رنج و انتظار است. در نهایت، او اشاره می‌کند که رقابت با زیبایی معشوقش بسیار مشکل است، چرا که تیر مژه و کمان ابرویش او را مجذوب کرده است. در کل، این شعر تجلی عشق و شور و شوقی است که شاعر نسبت به معشوقش احساس می‌کند.