شمارهٔ ۳۷۱ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از محبوب خود می‌خواهد که بوسه‌ای از لبان خندان خود به او بدهد، چرا که لبان او در دلش شعله‌های عشق را برافروخته است. او به زیبایی‌های محبوب و تأثیر آن بر روی احساسات خود اشاره می‌کند و از او می‌خواهد لحظه‌ای در کنار او بماند تا از حال دلش باخبر شود. شاعر بیان می‌کند که هیچ کس به خاطر خدا از او درخواست نخواهد کرد که بر نیازمندان ناز کند. او امیدی به رحم و نرمش محبوب ندارد و می‌داند که دلش به شدت تحت تأثیر عشق او قرار دارد. در انتها، شاعر آرزو می‌کند که آن محبوب یک شب، به او توجه کند و از مهر خود بهره‌اش دهد.