شمارهٔ ۴۴۲ حکیم نزاری
حکیم نزاری قهستانی / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
نگه به قول خرد زین سپس نخواهم کرد
که زندگانی بی هم نفس نخواهم کرد
خرد ز باختن عشق می کند منعم
زهی خیال من و توبه پس نخواهم کرد
نه طاقت و نه دماغ و نه دل نه عقل و نه هوش
قبول صبر بدین دسترس نخواهم کرد
چه آشنا و چه بیگانه زحمتم مدهید
که احتمال نصیحت ز کس نخواهم کرد
به ترک مستی و زاهد پرستی و رندی
اگر هوای دل است از هوس نخواهم کرد
به اعتقاد نزاری همی خورم سوگند
که هرگز از می و معشوق بس نخواهم کرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به بیان عزم خود برای عدم پذیرش زندگی بدون عشق و همدم می‌پردازد. او تأکید می‌کند که نمی‌خواهد از عشق دست بردارد و به نصیحت دیگران توجهی نخواهد کرد. شاعر همچنین اشاره می‌کند که تحمل زندگی بدون احساسات و شادی را ندارد و در نهایت به پایبندی خود به می و معشوق وفادار می‌ماند. به‌طور کلی، این شعر احساساتی عمیق درباره عشق و زندگی را به نمایش می‌گذارد.