شمارهٔ ۴۹۱ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از زیبایی و جذابیت عشق و معشوق سخن می‌گوید. او می‌گوید که هیچ انسانی به زیبایی و کمال معشوق خود نرسیده و چنین وجودی دیگر پیدا نخواهد شد. عشق و هوس به او منحصر به فرد است و هیچ‌کس نمی‌تواند مانند او به دل برود. شاعر همچنین بیان می‌کند که آرامش و قرار او تنها در نزدیکی معشوقش است و در غیر این صورت، آرامش نخواهد داشت. در نهایت، او از دیگران می‌خواهد که به عیوب معشوقش نپردازند، زیرا عشق واقعی فراتر از این چیزهاست.