شمارهٔ ۶۰۲ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی‌های بهار و سرزندگی طبیعت اشاره دارد. باغ به مانند دیبایی زیباست و نغمه‌های خوش مرغان در کنار گل‌ها حس شادی و شگفتی را به وجود می‌آورد. با وزش نسیم، همه جا عطرآگین می‌شود و فاخته‌ها با نواهای خود بر فراز کوه‌ها آواز سر می‌دهند. شاعر از کسی می‌خواهد که از رازهای نهان پرده بردارد و از لذت‌های زندگی بهره‌برداری کند. این شعر با دعوت به شادی و زندگی در لحظه به پایان می‌رسد، به ویژه در فصل بهار که زمان مناسبی برای خوشی و نشاط است.