شمارهٔ ۶۷۹ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت محبوبش اشاره می‌کند که همچون آفتاب درخشان است. او در خواب به یاد محبوبش می‌افتد و احساس می‌کند که نمی‌تواند از او جدا شود. محبت او را با شراب شیرینی که او به دست می‌دهد، مقایسه می‌کند و می‌گوید که هر پاسخی که محبوبش بدهد، برایش خوشایند خواهد بود. شاعر به شدت به محبوبش وابسته است و فکر کردن به او باعث اضطراب و عذاب می‌شود. او به زیبایی محبوبش و تأثیر آن بر خود اشاره می‌کند و در پایان به حسادت دیگران نسبت به عشقش می‌پردازد و می‌گوید که عشق او همچون شراب خالص است.