شمارهٔ ۷۰۷ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به توصیف دیداری با محبوبش می‌پردازد که در آن محبوب با ناز و عتاب درباره خیانت به عهد و وفا صحبت می‌کند. او از درد و غصه‌اش در پی معشوق می‌گوید و احساس می‌کند که محبوب به او زهر غصه می‌دهد، در حالی که خود از محبوب شراب می‌نوشد. شاعر از محبوب می‌خواهد که به او نسبت به وفا و عهد خود بی‌رحم نباشد و از او به خاطر سخنان تلخ عذرخواهی می‌کند، زیرا لب محبوب شیرین است و نتواند چنین حرف‌هایی را بزند. او به مخاطب یادآوری می‌کند که در میان دوستان، دشمنی نباید وجود داشته باشد و اگر خیانتی هم صورت گرفته، باید با محبت و عنایت پاسخ داده شود. در پایان، شاعر به خود تذکر می‌دهد که رازها را نگه دارد و درباره خیال‌های مشکل بیدار نشود، زیرا برخی واقعیت‌ها ارزش زیادی دارند و نباید به راحتی فراموش شوند.