شمارهٔ ۷۳۶ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف لذتی از می و عشق می‌پردازد که در عین حال به عمق و حقیقت زندگی نیز اشاره دارد. شاعر از ساقی می‌خواهد تا جام مروّقی به او بدهد و به این اشاره می کند که نوشیدن از صراحی احساسات او را خاموش کرده است. او بر این باور است که می و معشوق با یکدیگر هماهنگ هستند، اما برای کسانی که در جستجوی حقیقت و خلوص هستند، این لذت‌ها فقط سرگرمی است. در نهایت، شاعر نگران حال افسردگان است و به این نتیجه می‌رسد که بدون عشق و زیبایی، زندگی برای او خالی و بی‌معناست.