شمارهٔ ۷۸۵ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و رابطه‌های انسانی است. شاعر به امید رسیدن به دوستش اشاره می‌کند و نگران رقبای بی‌فایده نیست. او معتقد است که اگر عاقل به او عیب بگیرد، او نباید به نصیحت توجه کند. عشق و تأثیر آن بر عقل و روح آدمیان را توصیف می‌کند و از غرور بی‌مورد احساس امنیّت می‌کند. شاعر همچنین به حاکمیتی که به او وابسته است، اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او به دوستش ذاتی است، حتی اگر دوستش از او دور باشد. در نهایت، او به این نکته می‌رسد که نمی‌تواند از سرنوشت خود فرار کند، اما می‌تواند از تجربیات خود درس بگیرد.