شمارهٔ ۸۷۵ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عمق عشق و وابستگی خود به معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که اگر عشقش به جانش رسیده باشد، نمی‌تواند از خود بگذرد و در حالتی از مستی و بی‌خبری از حیات است. عشق او به زلف معشوقش آن‌قدر قوی است که نمی‌تواند از آن دل بکند و حتی نمی‌داند تا چه حد از جان خود برای او فدای خواهد کرد. او امیدوار است که بار دیگر فرصتی برای دیدار معشوق پیدا کند و در عین حال برای حفظ این عشق تلاش خواهد کرد، حتی اگر زمانه سختی‌ها و موانع را پیش رو داشته باشد. شاعر به زیبایی و قدرت عشقش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که دلی بی‌قرار دارد که به زلف معشوق آویخته است و هیچ گاه نمی‌خواهد از این عشق دست بردارد.