شمارهٔ ۹۲ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی لبان معشوقه‌اش اشاره می‌کند که همچون گل زیباست و از آن آب حیات می‌چکد. دوستان شاعر به دلیل بی‌نصیب بودن از این آب حیات و عشق، تشنه و جان‌باخته‌اند. همچنین شاعر بیان می‌کند که سازنده (خدا) از زیبایی معشوقه شمعی در کاینات افروخته تا تاریکی‌ها را از بین ببرد. مردم به زیبایی روی او ایمان می‌آورند و حتی بت‌پرستان از سرزمین سومنات تحت تأثیر قرار می‌گیرند.