شمارهٔ ۹۲۶ حکیم نزاری
حکیم نزاری قهستانی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
یار با ما هر چه گوید آن کنیم
هر چه فرماید به جان فرمان کنیم
عقل و نفس و جان و جسم و دین و دل
بر هوایِ کیشِ او قربان کنیم
خویش را در کشتیِ نوح افکنیم
خویشتن را ایمن از طوفان کنیم
از مرادِ خویش بیرون آمدن
گرچه دشوارست ما آسان کنیم
گاه صورِ حسنِ جانان دردمیم
گاه بر نامحرمان تاوان کنیم
در جوابِ سایلان چون عاجزیم
هم به خاموشی بیانِ آن کنیم
چون یک‌اندازان خدنگی بفکنیم
پس چو استادان کمان پنهان کنیم
بر نمی‌آید به سعی و جهدِ ما
چاره‌ای کاین درد را درمان کنیم
منّتی نتوان نهادن گر هزار
جانِ شیرین در سرِ جانان کنیم
گر میّسر نیست کز اسرارِ حق
پیش هر کس شمّه‌ای برهان کنیم
چون نزاری گفت باید در جواب
من نمی‌دانم همین میزان کنیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر احساس اطاعت و فدای وجود در راه عشق و ایمان است. شاعر می‌گوید که باید در مقابل خواسته‌های محبوب و معشوق خود تسلیم شویم و حتی جان و دل و دین خود را در این راه قربانی کنیم. او به نماد کشتی نوح اشاره می‌کند و می‌گوید که باید خود را در این کشتی قرار دهیم تا از طوفان دوری کنیم. در ادامه به دشواری‌های رسیدن به مراد و امکانات محدود انسان‌ها اشاره دارد و می‌گوید که باید با سکوت و صبر به سوالات دیگران پاسخ دهیم. شاعر در نهایت بیان می‌کند که نمی‌تواند رازهای عمیق وجود را برای هر کسی فاش کند و همین را معیاری برای خود قرار می‌دهد.