شمارهٔ ۹۳۵ حکیم نزاری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان حال و روز افرادی می‌پردازد که خود را از اهل دل نمی‌دانند و به نوعی درگیر دغدغه‌های دنیا هستند. شاعر می‌گوید که ما نه مست و نه هشیاریم و بار سنگین فطرت را بر دوش داریم. همچنین، اگر کسی به سراغ ما بیاید، به این دلیل است که ما در واقع لیاقت یاری را نداریم و به درستی در بند دل نبوده و از عمق عشق و معنویت دوریم. به عبارت دیگر، ما شایسته‌ی محبت و یاری نیستیم.