غزل شمارهٔ ۱۰۱ عبید زاکانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی‌های محبوب و دلبسته‌ی خود اشاره می‌کند. شاعر از لب‌های سرخ و زیبای معشوقه‌اش در شب‌ها یاد می‌کند و به چشم‌های او که موجب بیماری‌اش شده، اشاره دارد. همچنین از زلف‌های درهم و آشفته‌اش سخن می‌گوید و از این طریق احساسات خود را درباره‌ی عشق و longing ابراز می‌کند. در نهایت، نوعی ناله و شکایت از دوری معشوق را بیان می‌کند و از خدا درخواست رحمت دارد.