غزل شمارهٔ ۱۰۶ عبید زاکانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به وصف زیبایی و جذابیت محبوبی می‌پردازد که با خم ابروی دلربای خود جان افراد را جلا می‌دهد. شاعر عشق و لطف خداوند را در آفرینش او می‌بیند و اشاره می‌کند که غمزه‌های او ذهن و روح را به تسخیر درمی‌آورد. او همچنین به تاثیر حضور محبوب در زندگی افراد اشاره می‌کند و در انتها به این نکته می‌رسد که اگر کسی بخواهد به مقام و توانمندی دست یابد، باید به او نزدیک شده و از او درخواست کند.