غزل شمارهٔ ۱۶ عبید زاکانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به حالت مستی و عشق شدید خود اشاره می‌کند. او وصف می‌کند که چگونه زیبایی محبوبش (که به آن «عالمی» نامیده می‌شود) بر دل و جهان تأثیر گذاشته و شور و شوق ایجاد کرده است. تصویر زیبای معشوق مانند خورشید در دل او شعله‌ور است و هر نسیمی که به زلف‌های او می‌وزد، بویی خوش به همراه دارد. شاعر از غم و آتش دل خود نیز سخن می‌گوید و می‌گوید که بوسه‌ای از معشوق می‌خواهد، اما می‌داند که این خواسته‌اش ممکن نیست. در نهایت، شاعر با حسرت، قصه درد دلش را روایت می‌کند و از سوز و گداز خود می‌گوید.