غزل شمارهٔ ۵۳ عبید زاکانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

ای کاش از عشق من جانت بسوزد و در وجودت آتش عشق ناشی از آن بسوزد. از آه سرد و عذاب دل دوری کن که ممکن است تو را بسوزاند. مبر نیرنگ و فریب به پیش او، زیرا در اثر فریب‌ها خودت خواهید سوخت. به دست خود شمعی نیفروز که در تاریکی به تو آسیب نرساند. آتش عشق در دل تو نهفته است و می‌تواند گریبانت را بسوزاند. اگر به وصل من دل بستی، نگرانم که ناگهان دلت از دوری بسوزد. در آن لحظه که چیزی بیابی، آن نامسلمانت نیز تو را خواهد سوزاند.