شمارهٔ ۲۱ - در حقیقت احوال خود گوید عبید زاکانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نوعی بیانگر حس تنهایی و فقدان است. شاعر به خاطراتی اشاره می‌کند که در سال‌های گذشته، اشخاص و چیزهایی از دور و برش به او نزدیک می‌شدند و لحظاتی را در کنار او سپری می‌کردند. اما اکنون، او در وضعیتی قرار دارد که هیچ‌کس در کنار او نیست و از آنچه که در گذشته وجود داشت، چیزی باقی نمانده است. او حسرت می‌خورد که حتی نانی برای خوش‌آمدگویی ندارد و تمام یادها و همراهی‌ها به فراموشی سپرده شده‌اند.