رباعی شمارهٔ ۲۶ عبید زاکانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به تشبیه شمعی می‌پردازد که در حال سوختن است و گویی از دوری دوستانش درد می‌کشد. او می‌گوید اگر هر دوی ما با هم گریه کنیم، شاید این درد عمیق که ریشه در جان ما دارد کمی کاهش یابد.